Adaptación do conto de Adela Turín Ilustracións de Nella Bosnia. ARTURO E CLEMENTINA

UN DÍA ARTURO E CLEMENTINA, DÚAS TARTARUGAS, COÑECÉRONSE Á BEIRA DUNHA LAGOA E NAMORÁRONSE.

MENTRAS PASEABAN CLEMENTINA CONTÁBALLE A ARTURO OS SEUS SOÑOS

CLEMENTINA DICÍA: “VIAXAREMOS POLO MUNDO E COÑECEREMOS OUTRAS LAGOAS E OUTRAS TARTARUGAS.. . E PODEMOS IR A VENECIA! ARTURO SORRÍA E DICÍA: “VALE “.

PERO LOGO DE CASAR, ARTURO DECIDÍU QUE IRÍA EL SÓ A PESCAR E QUE CLEMENTINA QUEDARA NA CASA. CLEMENTINA ABURRÍASE MOITO SEN NADA QUE FACER. “ABURRIDA?” , BERRABA ARTURO. SÓ OS PARVOS SE ABURRREN!

UN DÍA, CANDO VOLVEU ARTURO, CLEMENTINA DÍXOLLE; “ GOSTARÍAME TER UNHA FRAUTA PARA FACER MÚSICA” PERO ARTURO CONTESTOU: “ESTÁS TOLA?, TI NON SABES TOCAR!”

AQUELA NOITE ARTURO APARECEU CUN TOCADISCOS E ATOULLO ÁS COSTAS. “É PARA QUE NON O PERDAS , QUE TI ERES MOI PARVA. CLEMENTINA NON QUERÍA SER PARVA, ASÍ QUE QUEDOU CALADA.

DALÍ A UNS DÍAS CLEMENTINA XA ESTABA CANSA DE ESCOITAR O TOCADISCOS E DÍXOLLE A ARTURO: “SABES?, ALGÚNS DÍAS VEXO UNHAS FLORES MOI BONITAS, SE TIVESE CERAS GOSTARÍAME PINTALAS. “ MENUDA PARVADA!, DIXO ARTURO. SE TI NON SABES PINTAR!”.

AO POUCO, ARTURO APARECEU CUN CADRO ENORME. “SEICA CHE GOSTA A PINTURA, NON? POIS XA TES UN CADRO. VOUCHO ATAR , QUE COMO ERES TAN PARVA IGUAL O PERDES, E CUSTOU MOITOS CARTOS.” E CLEMENTINA, QUE NON QUERÍA SER PARVA, QUEDOU CALADA.

CADA VEZ CLEMENTINA TIÑA MÁIS PESO. UN DÍA ARTURO TROUXOLLE UN FLOREIRO, E ATOULLO. OUTRO DÍA UNHA COLECCIÓN DE PIPAS.

LOGO UNHA ENCICLOPEDIA… HOUBO QUE LLE POÑER UN SEGUNDO ANDAR Á CASA DE CLEMENTINA.

CLEMENTINA XA NON SE PODÍA MOVER E ARTÚRO LEVÁBALLE O XANTAR. “QUE FARÍAS SEN MIN?” DICÍA. E CLEMENTINA PENSABA: ¿QUE FARÍA…..?

CANDO A CASA DE DOUS ANDARES QUEDOU CHEA, ARTURO BOTOULLE TRES ANDARES MÁIS.

A CASA DE CLEMENTINA XA TIÑA 25 ANDARES CANDO UNHA MAÑÁ DE PRIMAVERA DECIDÍU.....

…QUE NON PODÍA SEGUIR ASÍ.… AMODIÑO, BOTOUSE PARA FORA DA CASA ATA SAIR DELA DE TODO, E DEU UN PASEO POLA BEIRA DA LAGOA.

QUE BEN O PASOU! PERO VOLVEU AXIÑA PARA Á CASA, NON FORA SER QUE ARTURO SE ALPORIZARA SE SE ENTERABA QUE SAÍRA.

TODOS OS DÍAS SAÍA A DAR UN PASEO EN CANTO ARTURO MARCHABA, E CLEMENTINA CADA DÍA ESTABA MÁIS LEDA. ARTURO ANDABA EXTRAÑADO: “DE QUE SORRÍS? VES COMO ERES UNHA PARVA?”

E UN DÍA, ARTURO ATOPOU A CASA BALEIRA .

ALPORIZOUSE TODO E LEVA ANOS CONTÁNDOLLE AOS SEUS AMIGOS “ESA CLEMENTINA ERA UNHA DESAGRADECIDA. NON TIÑA FALTA DE NADA. ¡VINTECINCO ANDARES CHEOS DE TESOUROS!”

AS TARTARUGAS VIVEN MOITÍSIMOS ANOS E SEGURO QUE CLEMENTINA SEGUE FELIZ VIAXANDO POLO MUNDO, TOCANDO A FRAUTA E PINTANDO FLORES. SE ATOPAS UNHA TARTARUGA SEN CASA BÉRRALLE: “¡CLEMENTINA, CLEMENTINA!. DE SEGURO QUE É ELA.

FIN