Σκηνικά-Μηχανισμοί και Κοστούμια στο Αρχαίο Θέατρο

+1

No comments posted yet

Comments

Slide 1

Σκηνικά-Μηχανισμοί και Κοστούμια στο Αρχαίο Θέατρο Φίντα Έρσιαν Γ3

Slide 2

Οι θεότητες εμφανίζονταν ξαφνικά στη στέγη μέσω μιας καταπακτής. Χαρακτήρες που ίπταντο στον αέρα (όπως ο Βελλεροφόντης για παράδειγμα πάνω στον Πήγασο) μεταφέρονταν στον αέρα πάνω από το σκηνικό διάκοσμο με τη βοήθεια ενός απλού γερανού, που αποκαλείτο μηχανή ή γερανός. Η γνωστότερη χρήση της μηχανής συνέβη το 431 π.Χ., όταν ο Ευριπίδης τη χρησιμοποίησε στο τέλος της Μήδειας. Μηχανισμοί

Slide 3

Με τη σειρά τους οι εσωτερικές σκηνές παρουσιάζονταν στη θέα του κοινού με τη βοήθεια του εκκυκλήματος, μιας χαμηλής κυλιόμενης πλατφόρμας που έφερε τον ανάλογο διάκοσμο και φυσικά τους ηθοποιούς. Το εκκύκλημα χρησιμοποιείτο συνήθως για να επιδειχθεί στο κοινό εκείνος που σκοτωνόταν στο εσωτερικό του οίκου ή χαρακτήρες που νοσούσαν. Μηχανισμοί

Slide 4

Σκηνικά

Slide 5

  Το μεγάλο μέγεθος του θεάτρου (στην τελική μορφή του χωρούσε 20.000 ανθρώπους) και η απόσταση ακόμη και των κοντινότερων θεατών από τους ηθοποιούς (περισσότερο από 10 μέτρα) υπαγόρευσε μια μη νατουραλιστική προσέγγιση στην ηθοποιία Όλες οι χειρονομίες έπρεπε να είναι ιδιαίτερα εκφραστικές σε καθορισμένα πρότυπα, ώστε να "διαβάζονται" από τις πίσω σειρές Πηγή wiki

Slide 6

Το ίδιο συνέβαινε και με τα πρόσωπα. Τα προσωπεία, οι μάσκες, έδειχναν περισσότερο "φυσικές" από τα γυμνά πρόσωπα στο θέατρο του Διονύσου, αν και είχαν το φυσικό μέγεθος του προσώπου και μεγάλο άνοιγμα στο στόμα για να επιτρέπουν την καθαρή ομιλία. Τα υλικά της κατασκευής τους ποίκιλαν. Άλλα ήταν καμωμένες από ξύλο, άλλα από δέρμα και άλλες από ύφασμα και αλευρόπαστα. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για κάθε υλικό ξεχωριστά, αλλά καθώς δεν έχουμε κάποιο αυθεντικό εύρημα στη διάθεσή μας, οι θεωρίες παραμένουν υποθέσεις. Οι πραγματικές πληροφορίες που διαθέτουμε είναι σκαλισμένοι λίθοι που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως καλούπια και οι αγγειογραφικές απεικονίσεις Προσωπεία

Slide 7

Οι υποκριτές φορούσαν, τόσο για τους αντρικούς όσο και για τους γυναικείους ρόλους, έναν μακρύ χιτώνα που έφτανε ως τους αστραγάλους. Είχε μακριά στενά μανίκια, τις χειρίδες, που κατέληγαν στους καρπούς των χεριών. Ο «χειριδωτός» χιτώνας, όπως ονομάζεται, έδινε στους υποκριτές ηρωική εμφάνιση. Συγχρόνως, τα μανίκια κάλυπταν τα αντρικά χέρια των υποκριτών κάνοντας πιο πειστική την εμφάνισή τους στους γυναικείους ρόλους. Ο θεατρικός χιτώνας διέφερε από τον χιτώνα της καθημερινής ζωής κυρίως ως προς την ποικιλία των χρωμάτων και των διακοσμητικών μοτίβων. Πάνω από αυτόν οι υποκριτές φορούσαν συνήθως έναν μακρύ και φαρδύ μανδύα, το ιμάτιο. Το χρώμα και η διακόσμηση του κοστουμιού δήλωναν την κοινωνική τάξη, την καταγωγή και άλλα στοιχεία που αφορούσαν κάθε ρόλο. Κοστούμια Αρχαίας Τραγωδίας

Slide 8

Προς το τέλος των ελληνιστικών χρόνων, οι υποκριτές φορούσαν ένα παραγεμισμένο κοστούμι που μεγέθυνε τον όγκο του σώματος. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με τις αλλαγές στην αρχιτεκτονική του αρχαίου θεάτρου και την καθιέρωση του λογείου, μίας υπερυψωμένης εξέδρας πάνω στην οποία εμφανίζονταν οι υποκριτές. Η απόσταση που τους χώριζε από τους θεατές ήταν πλέον μεγαλύτερη και έτσι προέκυψε η ανάγκη επιβλητικών κοστουμιών που φαίνονταν ακόμα και από τις τελευταίες σειρές του κοίλου. Τα κοστούμια που φορούσαν τα μέλη του τραγικού χορού προσαρμόζονταν στο ρόλο που υποδυόταν ο χορός σε κάθε τραγωδία. Υπήρχαν αρκετές διαφοροποιήσεις ανάλογα με το φύλο, την ιδιότητα και την εθνικότητα. Το βασικό κοστούμι ήταν ένας χιτώνας, άλλοτε απλός και άλλοτε διακοσμημένος. Κοστούμια Αρχαίας Τραγωδίας

Slide 9

Οι υποκριτές φορούσαν κοστούμια παρόμοια με εκείνα της τραγωδίας. Διαφορετική ήταν η ενδυμασία του χορού, τα μέλη του οποίου ήταν μεταμφιεσμένα σε Σατύρους. Σύμφωνα με το μύθο, οι Σάτυροι ήταν δαίμονες της άγριας φύσης και συνοδοί του θεού Διονύσου. Οι χορευτές φορούσαν μία ολόσωμη εφαρμοστή φόρμα στο χρώμα του δέρματος και από πάνω ένα κοντό παντελόνι φτιαγμένο από δέρμα κατσίκας. Στο μπροστινό μέρος του παντελονιού ήταν στερεωμένο ένα δερμάτινο ομοίωμα φαλλού και στο πίσω μέρος του μία μακριά ουρά αλόγου. Στα έργα που οι Σάτυροι εμφανίζονταν ως κυνηγοί, θεριστές ή βοσκοί, γίνονταν οι απαραίτητες προσθήκες στο βασικό κοστούμι. Ο αρχηγός των Σατύρων, ο Παπποσιληνός, φορούσε έναν χιτώνα που έμοιαζε με προβιά ή είχε ολόκληρο το σώμα του καλυμμένο με δέρμα ζώου. Κοστούμια Σατυρικού Δράματος

Slide 10

Στην Αρχαία (486-400 π.Χ.) και στη Μέση Κωμωδία (400-320 π.Χ.) οι υποκριτές φορούσαν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης μία ολόσωμη εφαρμοστή φόρμα στο χρώμα του δέρματος. Μέσα από αυτήν τοποθετούσαν το σωμάτιον, δηλαδή παραγεμίσματα στην κοιλιά και τα οπίσθια για να φαίνονται κωμικά παχουλοί. Πάνω από την ολόσωμη φόρμα φορούσαν το κοστούμι του ρόλου που υποδύονταν. Στους αντρικούς ρόλους εμφανίζονταν με έναν κοντό χιτώνα ή ένα κοντό πανωφόρι. Το μήκος του κοστουμιού άφηνε να φαίνεται ένας δερμάτινος τεχνητός φαλλός. Κοστούμια Αρχαίας Κωμωδίας

Slide 11

Για τους γυναικείους ρόλους φορούσαν έναν μακρύ χιτώνα και από πάνω ένα ιμάτιο που μπορούσαν να το σηκώνουν ψηλά στον αυχένα. Το κοστούμι των γυναικείων ρόλων δεν είχε σχεδόν καμία διαφορά από τα καθημερινά ρούχα των γυναικών εκείνης της εποχής. Όμως τα παραγεμίσματα κάτω από το κοστούμι δημιουργούσαν μια αστεία εικόνα. Στα κοστούμια του χορού της Αρχαίας Κωμωδίας υπήρχε μεγάλη ποικιλία, ενώ πολύ συχνοί ήταν οι ζωόμορφοι χοροί με κοστούμια που θύμιζαν ζώα ή έντομα. Κοστούμια Αρχαίας Κωμωδίας

Slide 12

Το αρχαίο θέατρο Διονύσου, όπου δίδαξε ο Αισχύλος, στους πρόποδες της Ακρόπολης  της Αθήνας.

Slide 13

Κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής το θέατρο του Διονύσου ξαναχτίστηκε με μια πολυώροφη σκηνή και οι ηθοποιοί δημιούργησαν επαγγελματικό σωματείο, που ονομαζόταν οι "Καλλιτέχνες του Διονύσου". Σε αυτή την περίοδο χτίστηκαν και άλλα θέατρα σε πολλά σημεία της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένου του θεάτρου της Επιδαύρου. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση οι Ρωμαίοι έχτισαν ή ανασχεδίασαν θέατρα και σε άλλα σημεία στην Ελλάδα. Ωστόσο, το θέατρο σε αυτή την αρχική μορφή του παραμένει σημαντικό για εμάς, όχι τόσο για την αρτιότητα της κατασκευής του και τις επινοήσεις των θεατρικών διδασκάλων, αλλά για τη σημασία του ως θεσμού της πόλης-κράτους, ιδιαίτερα της αθηναϊκής δημοκρατίας, που μπορεί να μελετηθεί περισσότερο στην προκειμένη περίπτωση.

Slide 14

Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου

Summary: Αναλυτική παρουσίαση των σκηνικών, μηχανισμών και κουστουμιών του αρχαίου ελληνικού θεάτρου

Tags: αρχαία θέατρα

URL: