Museo Británico

O museo británico se atopa en Londres Great Russell Street Londres WC1B 3DG Onde se atopa

EDIFICIO O principal edificio, deseñado por Robert Sidney Smirke e erixido entre 1820-1870, sufriu modificacións e engadidos ao longo da súa historia. O Museo se embarcou nun programa de desenvolvemento que levaría ao seu 250 aniversario no 2003, do cal o acontecemento máis recente foi a inauguración da cúpula de cristal (greatcourt) deseñado por Norman Foster, pechando un patio, anteriormente aberto, que alberga unha área de lectura.

COLECCIÓN O Museo Británico é, ante todo, un museo de antigüedades, sobre todo dende que por problemas de espacio xa non contén as coleccións de ciencias naturais na Biblioteca Británica. Ademáis, a súa colección de pintura é bastante escasa. Isto o distingue de outros museos como o Louvre, o Metropolitan de Nova York e o Hermitage en San Petersburgo, considerados museos universais da arte e cultura. Sen embargo, este museo ten unha área tecnolóxica moi importante. En Londres, as principais coleccións de arte occidental e de arte mundial se encontran na National Gallery e no Museo Victoria e Alberto. Sen embargo, moitas das exhibicións do Museo Británico teñen un gran mérito artístico ademáis dunha importancia histórica, e tamén contén dibuxos de Miguel Ángel, de Rembrandt, de Goya e unha colección de Durero.

Historia do Museo Británico

Historia 2 O Museo Británico de Londres é o maior museo do Reino Unido, e un dos maiores e máis famosos museos de antigüedades de todo o mundo. Dende a súa apertura, o 15 de Xaneiro do 1759, soamente pechou as súas portas por motivo das dúas guerras mundiais, e pasou de ter 5.000 visitantes ao ano, a máis de 5 millóns, converténdose nun dos museos máis visitados do mundo. É un dos museos máis antigos do mundo e contén máis de sete millóns de obxectos históricos de todos os continentes, moitos dos cales se encontran almacenados para o seu estudo e restauración, ou simplemente gardados por falta de espazo. Tamén conta, entre outras cousas, coa maior sala de lectura da Biblioteca Británica, biblioteca que aínda que agora ten sede propia, ata o ano 1973 tamén formaba parte do museo, ao igual que o Museo da Historia Natural de Londres, que cambiou a sede propia no ano 1963. Contén unha das coleccións máis importantes do mundo. A súa sección do Antigo Exipto é a máis importante do planeta despóis do Museo Exipcio do Cairo. A entrada do museo e a moitos dos servizos que ofrece como o da súa sala de lectura, son libres e gratuitos, a excepción dalgunhas exposicións temporais.

Historia 3 A orixe do museo se remonta a unha colección de máis de 80.000 artículos procedentes da colección privada de Sir Hans Sloane, médico e naturalista. Este médico donou a súa colección privada ao estado británico según indicaba o seu testamento que data do ano 1753. A colección incluía 40.000 libros, 7.000 manuscritos, cadros de Durero, a súa colección das ciencias naturais e medicina, e antigüidades de Exipto, Grecia, Roma, de Oriente Medio e Extremo Oriente, e de América. O goberno británico adquiriu esta colección polo prezo simbólico de 20.000 libras, cartos que se obtiveron mediante unha lotería pública organizada polo Parlamento Británico, segundo amosa a súa acta de fundación do 7 de Xaneiro de 1753. Ademáis, tamén se adquiriu a biblioteca de Sir Robert Cotton e a do anticuario Robert Harley. Os seus administradores decidiron que a súa primeira ubicación fora na casa Montagu, unha mansión do século XI que adquiriu por 20.000 libras, e a súa inauguración ao público se realizou o 15 de Xaneiro de 1759. A casa Montagu Dende a súa inauguración, o museo non fixo máis que aumentar a súa colección, ben mediante donacións ou mediante compras. Aunque ao principio do seu principal patrimonio eran os documentos e libros, pronto empezou a recibir unha gran cantidade de obxectos antigos. No ano 1782 aumentou de forma significativa a colección de antigüedades, pola compra por parte do Estado das obras e obxectos de Sir William Hamilton, embaixador británico en Nápoles, que incluían pezas de Grecia e Roma. A derrota de Francia na batalla do Nilo permitiu que o Museo Británico adquirira no 1801 gran cantidade de antigüedades exipcias e a célebre pedra de Rosetta. Tamén se engadiron un gran número de esculturas gregas, como as da colección Townely no 1805 e os Mármoles de Elgin, máis coñecidos como os mármoles do Partenón, donados polo conde de Elgin no 1816. A donación do ano 1823 por parte do rei Jorge IV ao estado británico da biblioteca do seu pai, a Biblioteca do Rei, fixo que se considerara a necesidade de trasladar a colección a unha nova sede, debido a falta de espazo na casa Montagu. Tras a mudanza, da antiga sede foi demolida no ano 1845. O arquitecto Robert Smirke foi o encargado de deseñar a actual sede do museo.

Historia 4 O museo abriu oficialmente ao público o 15 de xaneiro do 1759, na mansión Montagu, pero cando esta se quedou pequena se iniciou, no 1852 e na mesma ubicación, a construcción dun novo edificio do estilo neoclásico, concibido por Robert Smirke. A construcción da nova sede do museo, a que chegou ata os nosos días, finalizou no 1857 coa construcción da Sala de estudo circular.Na súa fachada principal, no frontón, se instalou no ano 1852 un conxunto escultórico contruido polo escultor británico Richard Westmacott.

HORARIO DO MUSEO BRITÁNICO Horario de apertura do museo: Sábados a mércores 10.00h – 17.30h. Xoves a venres 10.00h – 20.30h. Horario de apertura do Gran Atrio: Domingo a mércores 9.00h – 18.00h. Xoves a sábado 9.00h – 23.00h.

Bibliografía Texto: Wikipedia e a Enciclopedia Británica. Imáxenes: Google e a páxina oficial do Museo Británico. Feito por: Helena, Guillermo, Julián, Mario e Carla.