Παγκόσμια ημέρα ποίησης 2017

+1

No comments posted yet

Comments

Slide 1

Παγκόσμια ημέρα ποίησης 21η Μαρτίου 2017

Slide 2

Η παγκόσμια ημέρα ποίησης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους.

Slide 3

Η Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι Κατά την ανακήρυξη της Παγκόσμιας Ημέρας της Ποίησης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα (Ποίησης) θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά "Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση"». 1999

Slide 4

Έτσι κι εμείς συμπληρώνουμε: «Όσοι προβάλλουν ενστάσεις απέναντι στη δυνατότητα της ποίησης να αλλάζει τους ανθρώπους, και επομένως τον κόσμο, θα πρέπει ίσως να σκεφτούν τι χέρσος βάλτος θα ήταν το Μεσολόγγι, χωρίς την ανάδειξή του από την ποιητική φαντασία του Σολωμού σε «αλωνάκι»· και θα πρέπει ίσως να αναλογιστούμε πως η μεγάλη ποίηση μπορεί πράγματι να μην αλλάζει την πραγματικότητα – τουλάχιστον με τρόπο άμεσα αισθητό – δημιουργεί όμως πραγματικότητα, και μας επιτρέπει να τη βλέπουμε με «ανοιχτά πάντα κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας».

Slide 5

Κι αν κάποιοι αυτό το πουν απλώς ρομαντισμό κι απλώς τρόπο έκφρασης ενός συγκεκριμένου ποιητικού ρεύματος, δε θα πρέπει να λησμονούν πως όλοι οι άνθρωποι, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις ηλικίες, αλλά κατ’ εξοχήν η νεότητα έχουν ανάγκη από μια νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια, και η ανάγκη για εξιδανίκευση είναι πάντα υπαρκτή». Τασούλα Καραγεωργίου, Στην αίθουσα της ποίησης

Slide 6

Ας ξεκινήσουμε με ορισμούς που δόθηκαν για την ποίηση Ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε. (Καρυωτάκης) Ποίηση είναι τα έντονα και ζωηρά συναισθήματα του ψυχικού μας κόσμου, που μεταλλάσσονται σε ύλη, καθώς στάζει το μελάνι επάνω σε μια κόλλα χαρτί. (Δ.Αλεξόπουλος) Για μένα η ποίηση δεν είναι σκοπός, είναι πάθος. (E.A.Poe) Η ποίηση είναι η μουσική της ψυχής και προ πάντων ψυχών μεγάλων και αισθαντικών. (Βολταίρος) Ποίηση είναι η έκφραση της φαντασίας. (Σέλλεϋ) Η ποίηση δεν είναι αριστοκρατικό σαλόνι των περουκών, ούτε το βρώμικο υπόγειο της μαλλιαρής μποέμας, αλλά ο ναός των ελεύθερων Ψυχών. (Σοϊλεμεζίδης Γ.)

Slide 7

Η ποίηση δεν είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα. (Έλιοτ Θ.) Η ποίηση είναι αυτό που συμβαίνει όταν δεν συμβαίνει τίποτα άλλο. (Μπουκόφσκι) Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας. (Αναγνωστάκης) Ποίηση είναι ένα παράθυρο, για να βλέπουμε από ένα υπόγειο που σιωπούμε. (Καφαντζής) Η ποίηση είναι σκέψεις που αναπνέουν, και λέξεις που καίνε. (Πόε Έντγκαρ Άλαν) Η ποίηση είναι εκείνος ο εαυτός μας που δεν κοιμάται ποτέ. (Σαραντάρης Γ.)

Slide 8

Ο Γιώργης Παυλόπουλος σε εκδήλωση του περιοδικού «Γράμματα και Τέχνες» είπε: «Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε». Κυρίες και Κύριοι, Φίλες και Φίλοι, Παραλλάζοντας αυτή τη σημείωση του Πωλ Βαλερύ, η οποία παραπέμπει αμέσως στον Ποιητή και στην Ποίηση, θα λέγαμε: «Αν ένας ποιητής μπορούσε να πει με ακρίβεια τι γράφει, γιατί γράφει και τι είναι αυτό που τον κάνει να γράφει, δε θα έγραφε». Κι εγώ τώρα δεν ξέρω να σας πω τι είναι Ποίηση και γιατί γράφω ποιήματα. Πολύ περισσότερο δεν ξέρω να σας πω σε τι μας βοηθάει η Ποίηση και ποιος είναι ο σκοπός της.

Slide 9

Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής. Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, είτε τον πάει στον Ουρανό, είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της. Τη μυστήρια αγάπη του για τη Ζωή δεν έχει άλλο τρόπο να την εκφράσει: γράφει ποιήματα. Νομίζω ότι προσπαθεί να εκφράσει κυρίως αυτό που κρύβει η ζωή. Όπως ο έρωτας κρύβει αυτό που μας κάνει ερωτευμένους. Η Ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; Ή μήπως πράξη απόγνωσης; Ή μήπως και τα δυο; Πράξη ερωτική και συνάμα πράξη απόγνωσης. Για την ποιητική πράξη έχουν γραφτεί πολλά και διάφορα. Και από τους ίδιους τους τεχνίτες και από τους θεωρητικούς. Πολλές φορές οι Ποιητές προσπάθησαν να διατυπώσουν τον ανύπαρκτο ορισμό της Ποίησης, σαν να κοίταζαν σ᾿ έναν καθρέφτη όπου δεν έβλεπαν το πρόσωπό τους, αλλά το απόλυτο κενό. (8-12-1997)

Slide 10

Γιώργης Παυλόπουλος, Τα αντικλείδια και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν. Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν. Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος. Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια για να ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης. Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν. Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

Slide 11

Η ποίηση όμως δεν είναι ανέξοδη Για να περάσει στην ψυχή μας, τρώει το κορμί μας. Σ’ αντάλλαγμα μας φανερώνει τις άδηλες αναλογίες του κόσμου – του σημερινού κόσμου εννοώ. Μας οδηγεί μέσα από το αγεωμέτρητο χάος, στη γεωμετρία της ζωής, που είναι αποφασισμένη μοίρα του ανθρώπου. Δ. Ν. Μαρωνίτης 1975

Slide 12

Κι όπως γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στον «Αλέξη Ζορμπά» «…από την άκρα του φύλλου μερικοί άνθρωποι σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε το θρό που κάνουν τ’ άλλα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν’ ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει… η Ποίηση…»

Slide 13

Κι όπως λέει ο Γιάννης Ρίτσος, εξηγώντας γιατί γράφει… Πώς γράφω; …Οι ποιητές είναι οι οργανωτές του κοινωνικού συναισθήματος… Οι ποιητές είναι οι αρχιτέκτονες της ανθρώπινης ψυχής.

Slide 14

Στη σονάτα του Σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου Η Γυναίκα με τα μαύρα εξομολογείται σ’ έναν Νέο, τολμώντας να ξεπεράσει την παρακμή και τη φθορά που βιώνει…

Slide 15

H σονάτα του Σεληνόφωτος, Γ.Ρίτσος Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πιά. Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου. Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις, να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε. Και το πιάνο, σαν μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ' ανοίξεις. Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω. Άφησέ με νάρθω μαζί σου. Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

Slide 16

Ο Κώστας Καρυωτάκης Ποιητής των αρχών του 20ου αιώνα, κινούμενος στο ίδιο θεματικό πλαίσιο φθοράς, πικρίας και απογοήτευσης, γράφει το ποίημα «Είσαι ψυχή μου…», το οποίο μελοποίησε ο Λουκάς Θάνου και τραγουδάει ο Νίκος Ξυλούρης.

Slide 17

Είσαι ψυχή μου… Κ. Καρυωτάκης Είσαι, ψυχή μου, η κόρη που τη σβήνει ολοένα κάποιος έρωτας πικρός, που λησμονήθηκε κοιτώντας προς τα περασμένα, κι έτσι θ’ απομείνει. Κατάμονη σε μι’ άκρη, όπως εκείνη, σε παρατούν ο κόσμος, ο καιρός. Ένας ακόμη θα ’σουνα νεκρός, αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη.

Slide 18

Σε μια ανάλογη εκ βαθέων εξομολόγηση προβαίνει ένας μεταγενέστερος ποιητής του 20ου αιώνα, ο Ανδρέας Εμπειρίκος Η ποίηση του αναδύεται από χώρους πολύ προσωπικούς, εκεί όπου συνυπάρχουν το όνειρο, ο ρεμβασμός και η πραγματικότητα, εκεί όπου καταλύεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε πραγματικό και φανταστικό, συγκροτώντας την απόλυτη υπερπραγματικότητα.

Slide 19

Διάφανες αυλαίες, Ανδρέας Εμπειρίκος Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τα ανοίγω βλέπω μπρος μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω βλέπω μπρος μου ό,τι ποθώ.

Slide 20

Μεγάλος Έλληνας ποιητής… Είναι ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο οποίος έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ποίησή του ακουμπά τα υπαρξιακά προβλήματα των ανά τον κόσμο σκεπτόμενων ανθρώπων… την αποξένωση, την διχοτόμηση της ανθρώπινης προσωπικότητας, την ψυχολογία του πλήθους… Στο ποίημα «Κεριά» τον απασχολεί η φθορά που επιφέρει ο χρόνος...

Slide 21

Κεριά, Κωνσταντίνος Καβάφης Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Slide 22

Η «Θάλασσα του πρωιού» είναι από τα λίγα ποιήματα του Καβάφη που αναφέρονται στη φύση Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο. Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα. Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά (τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)· κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου, τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής. Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου Τραγουδά: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Slide 23

Ποιητής του 20ου αιώνα… είναι και ο Νίκος Καββαδίας. Η ποίησή του χαρακτηρίζεται για την έντονη παρουσία του θαλασσινού στοιχείου και τις λέξεις ναυτικής ορολογίας. Στα κείμενά του ανασύρεται ο εξωτικός κόσμος των περιοχών από τις οποίες πέρασε ως ναυτικός…

Slide 24

Φάτα Μοργκάνα, Νίκος Καββαδίας Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό, που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν. Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί, οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι, όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη. Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά. Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι. Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά, Μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει. Πούθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα. Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα. Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα. Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Slide 25

Ο ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης… Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Μια πρώτη και γενική αίσθηση που έχει ο αναγνώστης της ποίησης του είναι η απαισιοδοξία, ένα κλίμα μελαγχολίας, η γεύση της φθοράς και της στάχτης. Το κενό, ο αποκλεισμός, η στέρηση, η νοσταλγία μιας «άλλης ζωής» επανέρχονται διαρκώς στην ποίηση του, που μοιάζει «συννεφιασμένη».

Slide 26

Αφήγηση, Γιώργος Σεφέρης Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένο ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα που να μην το συνηθίσατε προσκυνώ Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας κανείς δεν ξέρει να πει γιατί κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν γυναίκες που γερνούνε δύσκολα αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης μηχανή μιας απέραντης οδύνης που κατάντησε να μην έχει σημασία

Slide 27

Μεγάλη Ελληνίδα ποιήτριά μας… Είναι η Κική Δημουλά. Η ποίησή της διακρίνεται για την ευρηματική λεξιπλασία, τη λυρική αφαίρεση και την τολμηρή έκφραση. Στο ποίημα «Ο πληθυντικός αριθμός» ξεκινά από τη γραμματική ανάλυση λέξεων, για να καταλήξει να αφηγηθεί μια μικρή ερωτική ιστορία.

Slide 28

Ο πληθυντικός αριθμός, Κική Δημουλά Ο έρωτας όνομα ουσιαστικόν πολύ ουσιαστικόν, ενικού αριθμού, γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού, γένους ανυπεράσπιστου. Πληθυντικός αριθμός οι ανυπεράσπιστοι έρωτες. Ο φόβος, όνομα ουσιαστικόν, στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός: οι φόβοι. Οι φόβοι για όλα από δω και πέρα. Η μνήμη, κύριο όνομα των θλίψεων, ενικού αριθμού, μόνον ενικού αριθμού και άκλιτη. Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη. Η νύχτα, όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού, ενικός αριθμός. Πληθυντικός αριθμός οι νύχτες. Οι νύχτες από δω και πέρα.

Slide 29

Επειδή ποιήματά της ανθολογούνται στα σχολικά βιβλία και η ίδια συχνά έρχεται σε επαφή με νέους μαθητές… Δήλωσε σε συνέντευξη της, μετά από ερώτηση δημοσιογράφου αν διδάσκεται η ποίηση.

Slide 30

Διδάσκεται η ποίηση; Έχω παρεξηγηθεί με αυτή την άποψη ότι δεν διδάσκεται, έχω βγει από την εξεταστέα ύλη για κάποια χρόνια, αλλά δεν διδάσκεται και είμαι και πολύ επιφυλακτική με το τι προσφέρει αυτό το σύστημα της δημιουργικής γραφής. Νομίζω ότι ένα χάρισμα εκδηλώνεται ανώριμο, όπως είναι φυσικό, μόλις πρωτοεμφανίζεται, όπως ένα βρέφος, και μετά, με την άσκηση, ωριμάζει ή δεν ωριμάζει ποτέ. Δεν νομίζω ότι μπορεί να σας διδάξει κανείς τον τρόπο της ποίησης, τον τρόπο της ζωγραφικής, αυτή την καλή εύστοχη χρήση της γλώσσας. Είναι θέμα γλώσσας η ποίηση, σε μένα τουλάχιστον οι λέξεις γράφουν ένα ποίημα, αυτές μου το ψιθυρίζουν και πολύ λιγότερο η ιδέα. Είχα πει να μην εξετάζεται η ποίηση ως ύλη που τη δίδαξαν, δεν είναι ύλη η ποίηση, είναι λίγος αέρας. Είπα, να υπάρχει μια ώρα αφιερωμένη στην ποίηση, ο καθηγητής με μαθητές να διαβάζουν ποιήματα. Να γίνει πρώτα μια φιλία της ακοής με αυτό τον ήχο, αυτό το ρυθμό, αυτό είναι πριν απ' όλα. Κική Δημουλά

Slide 31

Από τους ξένους ποιητές… επιλέξαμε να σας διαβάσουμε ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, Τούρκου ποιητή του 20ου αιώνα, το οποίο μετέφρασε ο Γιάννης Ρίτσος. Το ποίημα αποπνέει την αισιοδοξία για το μέλλον…

Slide 32

Ναζίμ Χικμέτ Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο  Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα Κι αυτό που θέλω να σου πω το πιο όμορφο απ’ όλα,  δε στο ’χω πει ακόμα.

Slide 33

Συνεχίζοντας στο 2ο μισό του 20ου αιώνα θέλουμε να σταθούμε στην ποίηση του Τ. Λειβαδίτη Μέσω αυτής ο ποιητής εκφράζει έναν ατέρμονα θρήνο για πόθους που δεν εκπληρώθηκαν, για αλλαγές που δεν έγιναν, για έρωτες και μοναξιά, για έναν κόσμο που πορεύεται προς την τρέλα μέσα σ’ ένα σκληρό σύστημα κοινωνικών ανισοτήτων. Αποκαλύπτει έτσι τον εσωτερικό του κόσμο, την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία, τις υπαρξιακές αγωνίες του με μια απαράμιλλη αυθεντικότητα.

Slide 34

Περιμένοντας το βράδυ, Τάσος Λειβαδίτης Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες στον καθρέφτη πρόσωπα που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο ή ένα παράθυρο και ξανάρχονται επίμονα σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο το παρελθόν ένα αίνιγμα η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη. Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο κι η εξήγηση θα ’ρθει κάποτε όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θεέ μου, τι ηδονές τι όνειρα, ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

Slide 35

Θέλουμε να κλείσουμε… Το μικρό αφιέρωμά μας με ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, μεγάλου ποιητή μας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η ποίησή του αποπνέει αισιοδοξία, με αναφορές στη φύση, τη θάλασσα, το καλοκαίρι, την Ελλάδα, τον έρωτα… μέσα από λυρικές περιγραφές και τολμηρές εικόνες…

Slide 36

Μαρίνα, Οδυσσέας Ελύτης Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω, λουίζα και βασιλικό, μαζί μ’ αυτά να σε φιλήσω, και τι να πρωτοθυμηθώ Τη βρύση με τα περιστέρια, των αρχαγγέλων το σπαθί, το περιβόλι με τ’ αστέρια, και το πηγάδι το βαθύ Τις νύχτες που σε σεργιανούσα, στην άλλη άκρη τ’ ουρανού και ν’ ανεβαίνεις σε θωρούσα, σαν αδελφή του αυγερινού Μαρίνα πράσινο μου αστέρι Μαρίνα φως του αυγερινού Μαρίνα μου άγριο περιστέρι και κρίνο του καλοκαιριού.

Slide 37

Σας ευχαριστούμε

URL: