TERREMOTOS

Un terremoto é unha sacudida do terreo que se produce debido ao choque das placas tectónicas e á liberación de enerxía no curso dunha reorganización brusca de materiais da cortiza terrestre ao superar o estado de equilibrio mecánico. Os máis importantes e frecuentes prodúcense cando se libera enerxía potencial elástica acumulada na deformación gradual das rocas contiguas ao plano dunha falla activa, pero tamén poden ocorrer por outras causas, por exemplo ao redor de procesos volcánicos ou por afundimento de cavidades cársticas. DEFINICIÓN

A orixe dos terremotos atópase na acumulación de enerxía que se produce cando os materiais do interior da Terra desprázanse, buscando o equilibrio, desde situacións inestables que son consecuencia das actividades volcánicas e tectónicas, que se producen principalmente nos bordos da placa. Aínda que as actividades tectónicas e volcánicas son as principais causas polas que se xeran os terremotos, existen outros moitos factores que poden orixinalos: Acumulación de sedimentación como: Desprendementos de rocas nas ladeiras das montañas, afundimento de cavernas. Modificación do réxime de precipitación, modificando concas ou canles de ríos ou estuarios). Variacións bruscas na presión atmosférica por ciclóns. Estes mecanismos xeran eventos de baixa magnitude que xeralmente caen no rango de microsismos, tremores que só poden ser detectados por sismógrafos.

O movemento sísmico propágase mediante ondas elásticas (similares ao son), a partir do hipocentro. As ondas sísmicas preséntanse en tres tipos principais: Ondas longitudinales, primarias ou P: tipo de ondas de corpo que se propagan a unha velocidade de entre 8 e 13 km/s e no mesmo sentido que a vibración das partículas. Circulan polo interior da Terra, atravesando tanto líquidos como sólidos. Son as primeiras que rexistran os aparellos de medida ou sismógrafos, de aí o seu nome "P". Ondas transversais, secundarias ou S: son ondas de corpo máis lentas que as anteriores (entre 4 e 8 km/s) e propáganse perpendicularmente no sentido de vibración das partículas. Atravesan unicamente os sólidos e rexístranse en segundo lugar nos aparellos de medida. Ondas superficiais: son as máis lentas de todas (3,5 km/s) e son produto da interacción entre as ondas P e S ao longo da superficie da Terra. Son as que producen máis danos. Propáganse a partir do epicentro e son similares ás ondas que se forman sobre a superficie do mar. Este tipo de ondas son as que se rexistran en último lugar nos sismógrafos.

10 MAIORES TERREMOTOS DA HISTORIA

O terremoto de Valdivia de 1960, coñecido tamén como o Gran Terremoto de Chile, foi un sismo rexistrado o domingo 22 de maio de 1960 ás 15:11 hora local (UTC-4). O seu epicentro localizouse nas proximidades da cidade de Valdivia, Chile, e tivo unha magnitude de 9,5 na escala sismológica de magnitude de momento, sendo o maior rexistrado na historia da humanidade. Xunto ao terremoto principal rexistráronse unha serie de movementos telúricos de importancia entre o 21 de maio e o 6 de xuño que afectaron a gran parte do sur de Chile. O sísmo foi percibido en diferentes partes do planeta e produciu un maremoto que afectou a diversas localidades ao longo do océano Pacífico, como Hawaii e Xapón, e a erupción do volcán Puyehue, leste cubriu de cinzas o Lago Puyehue. Máis de 2.000 persoas faleceron e máis de 2 millóns quedaron damnificadas por mor deste desastre. TERREMOTO DE CHILE

Alaska, 27-03-1964. Un devastador terremoto medido inicialmente como de 8,6º e revisado posteriormente como 9,2º na escala de Richter azoutou Alaska, derrubando edificios e desencadeando unha sucesión de ondas xigantes cuxos efectos chegaron até Canadá e Hawaii. En Canadá a onda chegou a alcanzar 1,4 m de altura en Prince Rupert, tres horas despois de ocorrer o evento principal. Media ducia de pequenas cidades costeiras de Alaska próximas ao estreito de Prince William resultaron case aniquiladas. A morte e a destrución estendéronse até o sur de Crescent City, California, máis de 2.000 millas desde o epicentro do terremoto, o máis forte que golpeou áreas poboadas nos Estados Unidos. Foi o maior terremoto rexistrado na EE.UU. e o cuarto maior do planeta, que pasou á historia como o Terremoto de Good Friday, xa que se produciu o Venres Santo. O terremoto e os tsunamis que lle seguiron provocaron 131 mortos e levou a devastación a Anchorage e Valdez. TERREMOTO DE ALASKA

O terremoto do océano Índico de 2004, coñecido pola comunidade científica como o terremoto de Sumatra-Andamán, foi un terremoto submarino que ocorreu ás 00:58 UTC, ou 07:58 no tempo local da rexión do domingo 26 de decembro de 2004 (21:58 hora costa do Pacífico Oeste do sábado 25 de decembro de 2004), con epicentro na costa do oeste de Sumatra, Indonesia. O terremoto ocasionou unha serie de tsunamis devastadores ao longo das costas da maioría dos países que bordean o océano Índico, matando a unha gran cantidade de persoas ao seu paso e alagando a unha gran cantidade de comunidades costeiras a través de case todo o sur e sueste de Asia, incluíndo partes de Indonesia, Malaisia, Sri Lanka, India, e Tailandia. Aínda que as estimacións iniciais habían determinado o número de mortes en máis de 275.000, sen contar aos milleiros de persoas desaparecidas, unha análise máis recente xerado polas Nacións Unidas deixa a un total de 229.866 perdas humanas, incluíndo 186.983 mortos e 42.883 persoas desaparecidas. TERREMOTO DE SUMATRA

O terremoto e tsunami de Xapón de 2011, denominado oficialmente pola Axencia Meteorolóxica de Xapón como o terremoto da costa do Pacífico na rexión de Tokio de 2011 foi un terremoto de magnitude 9,0 MW que creou ondas de maremoto de até 10 m. O terremoto ocorreu ás 14:46:23 hora local (05:46:23 UTC) do venres 11 de marzo de 2011. O epicentro do terremoto situouse no mar, fronte á costa de Honshu, 130 km ao leste de Sendai, na prefectura de Miyagi, Xapón. Nun primeiro momento calculouse a súa magnitude en 7,9 graos MW, que foi posteriormente incrementada a 8,8, despois a 8,9 graos polo Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos (USGS). Finalmente a 9,0 graos MW, confirmado pola Axencia Meteorolóxica de Xapón e o Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos. O terremoto durou aproximadamente 2 minutos segundo expertos. TERREMOTO DE XAPÓN

O Servizo Xeolóxico de Estados Unidos explicou que o terremoto ocorreu por mor dun desprazamento en proximidades da zona da interfase entre placas de subducción entre a placa do Pacífico e a placa Norteamericana. Na latitude en que ocorreu este terremoto, a placa do Pacífico desprázase en dirección oeste con respecto á placa Norteamericana a unha velocidade de 83 mm/ano. A placa do Pacífico métese debaixo de Xapón na fosa de Xapón, e afúndese en dirección oeste debaixo de Asia.

A Axencia Nacional de Policía de Xapón confirmou, o 24 de marzo de 2011, que o número de vítimas mortais ascende a 9.523 en seis diferentes prefecturas e 16.094 desaparecidos. Na costa de Sendai, a policía atopou entre 200 e 300 cadáveres, mentres que 100 persoas que se atopaban a bordo dun barco que acabara de partir de Ishinomaki atópanse desaparecidas.[31] Desde o punto de vista humanitario, a situación segue sendo complicada para ao redor 440.000 sinistrados, enfrontados ao frío intenso e á escaseza de alimentos, auga corrente e electricidade nalgúns centros de acollida.

FIN