Conflito Palestina Israel

+1

No comments posted yet

Comments

Slide 1

Conflito entre PALESTINA E ISRAEL

Slide 3

6 claves para entender o conflito entre Palestina e Israel http://www.historiaclasica.com/

Slide 4

1.- HAMAS

Slide 5

Segundo a Wikipedia, Hamas é... Hamás (en árabe حماس, fervor e acrónimo de Harakat ao-Muqáwama ao-Islamiya, حركة المقاومة الإسلامية Movemento de Resistencia Islámico) é unha organización nacionalista islamista sunní palestina que ten como obxecto o establecemento dun estado islámico na rexión histórica de Palestina (que comprende o Estado de Israel, Cisjordania e a Franxa de Gaza) con capital en Jerusalén. Para lograr este obxectivo Hamás conta cunha serie de organizacións dependentes que desenvolven as súas actividades en moi diversos ámbitos, que abranguen dende a educación cultural e relixiosa aos mozos a través dos seus madrasas, a asistencia social aos palestinos máis necesitados (e ás familias dos seus propios membros mortos ou presos en cárceres israelís), a representación nas institucións democráticas palestinas a través da lista Cambio e Reforma (presentada nas eleccións xenerais de 2006 e que obtivo maioría absoluta, o que outorgoulle a potestade de formar o goberno que lidera Ismail Haniye), ata as Brigadas de Izz ad-Din ao-Qassam, brazo armado de Hamás que mantén a loita armada contra o estado de Israel, ao que considera ilexítimo.

Slide 6

Segundo o Consello da Unión Europea Hamas é unha organización terrorista, e en consecuencia lla/llela inclúe na súa resolución de Diciembre de 2005 on specific restrictive measures directed against certain persons and entities with a view to combating terrorism

Slide 7

Para o Goberno dos Estados Unidos Hamas é tamén unha organización terrorista., e como tal a inclúe na súa lista deForeign Terrorist Organizations Various HAMAS elements have used both violent and political means, including terrorism, to pursue the goal of establishing an Islamic Palestinian state in Israel. It is loosely structured, with some elements working clandestinely and others operating openly through mosques and social service institutions to recruit members, raise money, organize activities, and distribute propaganda. HAMAS’ strength is concentrated in the Gaza Strip and the West Bank.

Slide 8

HAMAS terrorists, especially those in the Izz al-Din al-Qassam Brigades, have conducted many attacks, including large-scale suicide bombings, against Israeli civilian and military targets. HAMAS maintained the pace of its operational activity in 2004, claiming numerous attacks against Israeli interests. HAMAS has not yet directly targeted US interests, although the group makes little or no effort to avoid targets frequented by foreigners. HAMAS continues to confine its attacks to Israelis inside Israel and the occupied territories.

Slide 9

Mesmo a ONG Human Rights Watch denuncia o carácter terrorista de Hamas... Since September 2000, Hamas has carried out more suicide bombing attacks on civilians than any other Palestinian group. Hamas was founded at the outset of the "first intifada" against Israeli military occupation, in December 1987. It emerged as a militant and activist offshoot of the Palestinian branch of the Muslim Brotherhood, which had traditionally avoided the activism and political violence pursued by Fatah and other secular Palestinian nationalist groups.

Slide 10

The Hamas bombings have been the most destructive in human terms, killing at least 168 persons, 153 of whom were civilians, and injuring more than 949. Hamas suicide bombings include some of the most notorious attacks, such as the Tel Aviv nightclub attack of June 1, 2001, which killed twenty-one, mostly teenagers; the Sbarro pizzeria bombing in Jerusalem on August 9, 2001, which killed fifteen; the March 27, 2002 bombing of the Seder in Netanya which killed twenty-eight; and the June 18, 2002 bombing of a crowded commuter bus in southern Jerusalem which killed nineteen.

Slide 11

2.- A cuestión dos mísiles de Hamás O de Israel e Palestina é obviamente unha cuestión de asimetrías ideolóxicas, políticas, relixiosas e, tal e como se constatou nos últimos días, militares. Por un lado temos os mísiles caseiros e os guerrilleiros desarrapados de Hamas, e por outro os tanques de última xeración e os soldados super-equipados do exército israelí. Hai unha desproporción evidente, tanto nas capacidades militares duns e outros, coma na envergadura da incursión militar hebrea na Franxa de Gaza.

Slide 12

Non obstante, non podemos levarnos a engano: Ninguén é 100% culpable nin ninguén 100% inocente neste conflito, que por outro lado ten difícil solución. Dende 2001 Hamas lanzou máis de 4000 mísiles sobre territorio israelí, con poucas baixas

Slide 14

Segundo Reuters, dende 2001, Hamás lanzou 4.100 foguetes sobre Israel (1.500 en 2008). En total, os foguetes mataron 16 civís e dous soldados. Dende o 27 de decembro, polo menos 527 palestinos morreron pola apisoadora militar de Israel por 4 civís israelís e 1 soldado pola arma menor de Hamás.

Slide 15

3.- Os colonos ultra ortodoxos

Slide 16

No medio da guerra que está a acontecer en Gaza un grupo de ex colonos que o goberno israelí obrigou a deixar Gaza no 2005 implora que lle deixen volver vivir en Gaza. Esta xente quere ir vivir entre os milicianos de Hamas rodeados dunha poboación que os detesta e todo isto mentres o exército israelí está a bombardear Gaza e matando 800 persoas un cuarto deles nenos. E por outro lado está Hamas que ten a opción de deixar de poñer en perigo a poboación israelí e parar de tirar foguetes e así evitar o masacre do seu pobo e en cambio prefire crear escudos humanos, poñer en maior perigo a súa xente e prolongar o conflito.

Slide 17

O problema entre israelís e palestinos é moi difícil de resolver porque os palestinos extremistas de Hamas, aínda cren que todo Israel tería que ser Palestina e os colonos creen que todo Palestina tería que ser Israel. Se non fóra por Hamas e os colonos é moi probable que xa Palestina tería o seu país segundo o tratado de Oslo e rematase o conflito. A clave é o triunfo dos moderados sobre os extremistas.

Slide 18

4.- As outras opinións de Israel: Shlomo Sand Extracto da entrevista a Shlomo Sand, historiador da Universidade de Tel Aviv, en que repasa brevemente o seu particular visión da historia do pobo xudeu e da formación do Estado de Israel, que dista moito da corrente oficialista. "O pobo xudeu é unha invención"

Slide 19

A súa teoría é que a inmensa maioría dos xudeus de hoxe non proveñen de Palestina senón doutros pobos que se converteron ao xudaísmo.

Slide 20

Pero hai outra cuestión importante: Se non houbo exilio en Palestina, se os romanos non expulsaron os xudeus, ¿que lles aconteceu aos xudeus de Palestina? Hai moitos historiadores israelís, incluídos Yitzhak ben Zvi, o segundo presidente de Israel, ou David ben Gurion, que ata 1929 afirman que os palestinos árabes son os verdadeiros descendentes dos xudeus. Esta tese que sostiveron os maiores sionistas morreu en 1929. Aínda en 1918 Ben Zvi e Ben Gurion escribiron xuntos un libro onde se afirma que os palestinos son os auténticos descendentes dos xudeus. Non obstante, dicir isto hoxe é causa de escándalo.

Slide 21

5.- Shimon Peres, Premio Nobel da Paz e Presidente de Israel "En privado, os árabes piden que rematemos con Hamas"

Slide 22

6.- A poboación civil da Franxa de Gaza Polo menos 779 palestinos morreron e 3.200 resultaron feridos dende que Israel iniciou a operación Chumbo fundido o 27 de decembro. Uns quince israelís tamén morreron nas hostilidades e decenas resultaron feridas.

Slide 24

José Saramago, premio Nobel de Literatura en 1998. "O home é o único animal que tortura aos seus semellantes, polo que non nos merecemos moito respecto como especie. Este mundo non ten solución, non nos  merecemos a vida' 

Slide 26

Empurrados pola persecución nazi, nos anos 40 decenas de miles de xudeus desafiaron as restricións do mandato británico para embarcarse en naves ilegais rumbo a Eretz Israel, o termo relixioso xudeu para Palestina. Fixérono afrontando as ameazas da potencia ocupante, que chegou a atacar algúns dos barcos de refuxiados provocando centenares de mortos. Hoxe, máis de 60 anos despois, o mesmo territorio se converteu no destino de embarcacións que tamén desafían as ameazas e restricións dunha potencia ocupante, pero as tornas cambiaron. Nesta ocasión os pasaxeiros non foxen senón que tratan de volver ao seu país ou acoden en socorro daqueles aos que lles gustaría escapar pero non poden, porque o Estado creado polas ondadas de aliyá (inmigración feixón) lles prohibe o paso. Agora son os xudeus que estableceron o Estado de Israel en terra palestina os que ameazan con atacar os barcos.

Slide 28

Carta do vicepresidente do Parlamento Europeo, Luisa Morgantini aos líderes políticos pola súa actitude ante o masacre de Gaza. Artículo de opinión publicado en Público co título 'Aos nosos líderes políticos‘:

Slide 29

"Nin unha palabra, nin un só recordo, nin un sinal de dor polos centos de mortos: mulleres, nenos, anciáns e militantes de Hamás, tamén eles son seres humanos. Fogares, edificios enteiros, ministerios, escolas, farmacias, comisarías de policía, hospitais feitos anacos. ¿A onde foi parar a vosa compaixón? ¿Como podedes seguir calados ou desculpar a permanente política de agresión israelí? Os habitantes de Gaza e dos Territorios ocupados (West Bank) -todos palestinos- están pagando o prezo do terrible fracaso da comunidade internacional, incapaz de obrigar a Israel a respectar a lei internacional e a poñer fin ao seu sanguento colonialismo. É certo que Hamás, cos seus foguetes, constitúe tamén unha ameaza para os colonos israelís e para a poboación civil que debería ser condenada. ¡ Abonda xa coa impunidade de Israel e a continua chantaxe dos seus líderes!. Dende 1967, Israel ocupa militarmente os territorios palestinos.

Slide 30

Unha ocupación brutal: o roubo descarado da terra, a demolición de casas, os checkpoints onde os palestinos son continuamente humillados e fustrigados; as colonias que non deixan de construirse de forma ilegal e que se apropian non só da terra, senón de todos os recursos acuíferos, destruíndo as colleitas; e miles de prisioneiros políticos que nin sequera teñen o dereito a recibir visitas da súa familia.

Slide 31

Vós, líderes políticos: ¿acaso non vistes algunha vez o desespero nos ollos dun campesiño palestino que, desesperado, se abraza ao madeiro da súa oliveira mentres os bulldozers intentan desarraigalo, mentres os soldados o golpean cos seus rifles para obrigalo a soltalo? ¿Ou a unha muller dando luz detrás dunha rocha mentres o seu marido corta o cordón umbilical cunha pedra porque os soldados israelís, simplemente, non lle deixan cruzar o checkpoint para ir ao hospital? ¿Vistes a Um Kamel, desaloxada da súa casa, construída co sacrificio de toda unha vida, porque os fanáticos xudeus -non as vítimas do Holocausto, senón os de Brooklyn-, pensan que esa terra lles pertence por mandato divino e que, polo tanto, teñen dereito a ocupala para construír outra colonia feixón no corazón da cidade vella de Jerusalén? ¿Non vistes, quizais, aos nenos dos pobos dos arredores de Tuwani, ao sur de Hebrón, que para ir á escola se ven obrigados a camiñar durante máis dunha hora e media porque os xudeus construíron unha colonia no medio da estrada que une as dúas cidades e se lles ven pasar por alí son atacados con pedras e outros obxectos?

Slide 32

¿Ou aos pastores de Tuwani, que ven as augas dos seus pozos envelenadas polos fanáticos e non poden dar de beber o seu gando? ¿Ou a cidade de Hebrón, reducida á nada porque 400 colonos xudeus ocuparon a cidade vella que, á súa vez, se viu rodeada por miles de soldados que expulsaron das súas casas os seus propietarios palestinos obrigándoos a pechar máis de 840 comercios? ¿Non vistes, acaso, o muro que atravesa rúas e barrios; que rouba terras de cultivo; que separa as familias palestinas; que se apropia da terra fértil e dos acuíferos en beneficio de Israel?

Slide 33

¿Non vistes os pacientes de cancro esperando no paso de Eretz o permiso para poder recibir tratamento nos hospitais e sendo detidos e obrigados a regresar por "razóns de seguridade"? Nos últimos 19 meses, 283 persoas morreron por falta do coidado médico que deberían recibir nalgún lugar do estranxeiro porque non lles permitiron cruzar a pesar de recibir garantía por parte dos médicos israelís, pertencentes a un grupo de defensores dos Dereitos Humanos. ¿Sentistes o frío das noites de Gaza, un frío que atravesa os ósos porque non hai nin luz, nin combustible?¿O acaso sabedes dos bebés prematuros nacidos no hospital de Shifa, os pequenos corpos da cal loitan por sobrevivir, pero que morren irremediablemente cando a súa incubadora queda sen luz durante media hora?¿No vistes o medo, o terror nos ollos dos nenos, os seus corpos destruídos?.

Slide 34

Certamente, o medo dos nenos de Sderot non é diferente e os foguetes de Hamás tamén poden matar, pero, polo menos, eles teñen un lugar onde acubillarse e, afortunadamente, nunca tiveron que ver os seus edificios bombardeados, ducias de corpos desmembrados ou avións que lanzan bombas de fragmentación sobre as súas cabezas. Unha soa morte é xa moito, pero o "número de mortes" tamén suma na conta do horror. Dende 2002, 20 persoas morreron debido aos foguetes, mentres que en Gaza miles e miles de casas foron destruídas e máis de 3.000 gazawis resultaron mortos, incluíndo centos de nenos que non tiñan nada que ver co lanzamento de foguetes. Cando, nas manifestacións que están a ter lugar en toda Europa, se queiman bandeiras israelís, vós, os líderes políticos, mostrades enseguida voso enérxico rexeitamento, berrades a vosa condena aos catro ventos. Estades no voso dereito. Eu non queimo bandeiras de Israel, nin as de ningún outro país, e creo que tamén Israel ten dereito a existir, pero me gustase oír tamén os vosos berros de rexeitamento e de pena ante todas estas mortes e toda esta destrución debida á arrogancia e á crueldade dun Estado que nin sequera respecta a lei internacional.

Slide 35

Gústame oírvos mandar a Israel que cese de disparar, que poña fin ao bloqueo de Gaza, que deteña a construción de colonias nos territorios ocupados, que acabe coa ocupación militar, que respecte e poña en practica as resolucións das Nacións Unidas. Porque esa e só esa sería unha forma efectiva de acabar co seu inseguridad.Y, de paso, escoiten tamén aos miles de cidadáns israelís que se manifestan en Tel Aviv. Escoiten o que berran: "Non queremos ser inimigos, deteñan a ocupación, deteñan o masacre". ¡ Deus, en qué mundo tan horrible estamos a vivir!

Slide 37

Morrer en Gaza por Mario Vargas Llosa Hai algunha posibilidade de que a invasión militar de Israel a Gaza "destrúa a infraestrutura terrorista" de Hamás -obxectivo oficial da operación- e poña fin ao lanzamento de foguetes artesanais dos integristas palestinos que controlan a Franxa sobre as cidades israelís da fronteira? Eu creo que ningunha e que, máis ben, esta operación militar na que, ata o momento de escribir estas liñas, morreron xa máis de 600 palestinos, entre eles grande número de nenos e civís inocentes, e causado millares de feridos, terá o efecto dunha poda na comunidade palestina da que Hamás sairá reforzada e moi diminuído o sector moderado, é dicir, a Autoridade Nacional Palestina liderada por Mahmud Abbas.

Slide 38

Para que a razón esgrimida como xustificación do ataque por Ehud Olmert e os seus ministros tivese visos de realidade, Israel debería volver ocupar Gaza cun enorme despregamento militar permanente ou perpetrar un xenocidio que nin sequera os máis fanatizados dos seus falcóns se atreverían a asumir, nin, esperemos, o resto do mundo toleraría, aínda que a opinión pública internacional mostrou xa máis dunha vez unha supina indiferenza no que respecta á sorte dos palestinos. A verdade dos feitos é que, por máis feroz que fora o castigo inflixido polo Exército de Israel a Gaza, e precisamente debido ao sentimento de impotencia e odio polo acontecido do millón e medio de palestinos que viven medio asfixiados nesa rateira, o probable é que, unha vez que o Tsahal se retire da Franxa e se restableza "a paz", as accións terroristas se renoven con novos bríos e un desexo de vinganza atizado polos sufrimentos destes días.

Slide 39

Os defensores dos bombardeos e a invasión responden aos seus críticos con esta pregunta: "¿ Ata cando pode resistir un país que as súas cidades sexan vítimas de foguetes terroristas lanzados dende as súas fronteiras ao longo de días e meses por unha organización como Hamás que non recoñece a existencia de Israel nin oculta o seu propósito de acabar con el "? ". A pregunta é moi pertinente, dende logo, e ninguén que non sexa un fanático ou un terrorista pode xustificar o acoso criminal constante de Hamás contra as poboacións civís de Israel. Agora ben, se se trata de buscar as causas do conflito é, ao meu xuízo, deshonesto quedar só alí, nos foguetes artesanais de Hamás, e non retroceder un pouco máis no tempo para entender -o que non quere dicir xustificar, claro está- o que sucede nese explosivo canto do mundo.

Slide 40

A vitoria electoral que levou a Hamás ao poder na Franxa non foi un acto de adhesión masivo dos palestinos de Gaza ao fanatismo integrista nin ás accións terroristas senón un rexeitamento perfectamente lexítimo dos cidadáns á ineficiencia e, sobre todo, á descarada corrupción dos dirixentes da Autoridade Nacional Palestina. E, tamén un típico acto autodestrutivo ao que os seres humanos, individuos ou colectividades, son propensos cando chegan a situacións límite, de indefensión e desespero totais.

Slide 41

Dende logo que a retirada de Israel de Gaza e o abandono dos 21 asentamentos de colonos que alí había, no verán de 2005, espertou grandes esperanzas de que este xesto impulsase o proceso de paz que debería conducir á creación dun Estado Palestino que coexistise con Israel e lle garantise a súa seguridade no futuro. Non só non aconteceu así. Hamás alzouse co poder e as súas disputas con Al Fatah -con tiroteos e asasinatos a medias-, por unha parte, e, por outra, a política de Israel de incomunicar a Gaza e mantela nunha sorte de corentena implacable, impedíndoo exportar e importar, pechándolle o uso do aire e do mar, permitindo que os seus poboadores saísen dese gueto só a contagotas e despois de trámites abafadores e humillantes, contribuíron ao grande "fracaso económico" que hoxe en día os falcóns de Israel exhiben como proba da incompetencia dos palestinos para gobernarse a si mesmos.

Slide 42

Pregúntome se algún país no mundo puidese progresar e se modernizar nas condicións atroces de existencia da xente de Gaza. Ninguén mo contou, non son vítima de ningún prexuízo contra Israel, un país que sempre defendín, e sobre todo cando era vítima dunha campaña internacional orquestrada por Moscú que apoiaba toda a esquerda latinoamericana. Eu vino cos meus propios ollos. E sentinme asqueado e sublevado pola miseria atroz, indescritible, en que languidecen, sen traballo, sen futuro, sen espazo vital, nas covas estreitas e inmundas dos campos de refuxiados ou nesas cidades atestadas e cubertas polos lixos, onde se pasean as ratas á vista e paciencia dos transeúntes, esas familias palestinas condenadas só a vegetar, a esperar que a morte veña a poñer fin a esa existencia sen esperanza, de absoluta inhumanidade, que é a súa. Son eses pobres infelices, nenos e vellos e novos, privados xa de todo o que fai humana a vida, condenados a unha agonía tan inxusta e tan larval como a dos xudeus nos guetos da Europa nazi, os que agora están sendo masacrados por os cazas e os tanques de Israel, sen que iso sirva para achegar un milímetro a ansiada paz. Pola contra, os cadáveres e ríos de sangue destes días só servirán para afastala e levantar novos obstáculos e sementar máis resentimento e rabia no camiño da negociación.

Slide 43

Todo isto sábeno, moito mellor que eu ou que calquera observador, os dirixentes de Israel, que poden perder os sentimentos e a moral, pero non a intelixencia. A clase dirixente israelí é de moi alto nivel, bastante máis culta e preparada que a da media occidental. E se é así, ¿para que desatar unha operación militar que non vai acabar co terrorismo dos fanáticos de Hamás e que, en cambio, vai servir para desprestixiar un Estado que con accións punitivas como esta perdeu xa esa superioridade moral que tivo sobre os seus inimigos no pasado, por exemplo cando Yitzhak Rabin asinou os Acordos de Oslo de 1993?

Slide 44

Creo que a resposta é a seguinte: dende o fracaso das negociacións de Camp David e de Taba do ano 2000-2001, nas que o Goberno israelí presidido por Ehud Barak estivo disposto a facer unhas importantes concesións que Arafat cometeu a insensatez de rexeitar, a sociedade israelí, profundamente decepcionada, viviu un proceso de dereitización radical e, na súa gran maioría, chegado á conclusión de que non hai acordo razoable posible cos palestinos. E que, polo tanto, só unha política de forza, de represión e castigo sistemáticos, os dobregará, facéndolles aceptar, ao final, unha paz imposta segundo as condicións de Israel. Isto explica a popularidade que tivo Ariel Sharon e o crecemento do apoio ao movemento dos colonos que seguen instalando asentamentos por doquier en Cisjordania e á construción do Muro que illa, cuartea e reduce como unha pel de zapa á Cisjordania palestina. E isto explica, tamén, que, dende que empezaron a chover as bombas sobre Gaza, subira como frecha a popularidade dos laboristas de Ehud Barak, o actual ministro de Defensa, e da líder de Kadima, a chanceler Tzipi Livni, os que, grazas á operación militar contra Gaza, recortaron a vantaxe que lles levaba, cara ás próximas eleccións, o conservador Benxamín Netanyahu. Non hai que esquecer que, segundo as enquisas, máis de dous terzos dos israelís aproban a acción militar contra Gaza.

Slide 45

"Os Nosos corazóns endureceron e os nosos ollos anubraron", di o xornalista israelí Gideon Levy, nun artigo aparecido no diario Haaretz o 4 de xaneiro de 2009, comentando a incursión do Tsahal en Gaza. Como todo o que escribe, o seu texto transpira decencia, lucidez e coraxe. É un lamento por esa progresiva desaparición da moral na vida política do seu país, aquel fenómeno que, segundo Albert Camus, precede sempre os cataclismos históricos, e unha crítica a eses intelectuais progresistas como Amos Oz e David Grossman que, antes, adoitaban protestar con enerxía contra feitos como o bombardeo de Gaza e agora, timidamente, reflectindo a involución xeneralizada da vida política israelí, só se animan a reclamar a paz. Grazas por demostrarnos que aínda quedan xustos en Israel, amigo Gideon Levy.

Slide 47

Tempo de virtuosos, Gideon Levy Essa guerra, talvez mais que as anteriores, está expondo as veias profundas da sociedade de Israel. Racismo e ódio erguem a cabeça, a sede de vingança e de sangue. A “tendência do comando” no exército de Israel hoje é matar, “matar o mais possível”, nas palavras dos porta-vozes militares na televisão. E ainda que falassem dos combatentes do Hamas, ainda assim essa disposição seria sempre horrenda.

Slide 48

A fúria sem rédeas, a brutalidade é chamada de “exercitar a cautela”: o apavorante balanço do sangue derramado – 100 palestinos mortos para cada israelense morto é um fato que não está levantando qualquer discussão, como se Israel tivesse decidido que o sangue dos palestinenses valesse 100 vezes menos que o sangue dos israelenses, o que manifesta o inerente racismo da sociedade de Israel.

Slide 49

Direitistas, nacionalistas, chauvinistas e militaristas são o bom-tom da hora. Ninguém fale de humanidade e compaixão. Só na periferia ouvem-se vozes de protesto - desautorizadas, descartadas, em ostracismo e ignoradas pela imprensa -, vozes de um pequeno e bravo grupo de judeus e árabes.

Slide 50

Além disso tudo, soa também outra voz, a pior de todas. A voz dos cínicos e dos hipócritas. Meu colega Ari Shavit parece ser o seu mais eloquente porta-voz. Essa semana, Shavit escreveu neste jornal ("Israel deve dobrar, triplicar, quadruplicar a assistência médica em Gaza"- Haaretz, 7/1): “A ofensiva israelense em Gaza é justa (…). Só uma iniciativa imediata e generosa de socorro humanitário provará que, apesar da guerra brutal que nos foi imposta, nos lembramos de que há seres humanos do outro lado.”

Slide 51

Para Shavit, que defendeu a justeza dessa guerra e insistiu que Israel não poderia deixar-se derrotar, o custo moral não conta, como não conta o fato de que não há vitória possível em guerras injustas como essa. E, na mesma frase, atreve-se a falar dos “seres humanos do outro lado”.

Slide 52

Shavit pretende que Israel mate e mate e, depois, construa hospitais de campanha e mande remédios para os feridos? Ele sabe que uma guerra contra civis desarmados, talvez os seres mais desamparados do mundo, que não têm para onde fugir, é e sempre será vergonhosa. Mas essa gente sempre quer aparecer bem. Israel bombardeará prédios residenciais e depois tratará os feridos e mutilados em Ichilov; Israel meterá uns poucos refugiados nas escolas da ONU e depois tratará os aleijados em Beit Lewinstein. Israel assassinará e depois chorará no funeral. Israel cortará ao meio mulheres e crianças, como máquinas automáticas de matar e, ao mesmo, tempo falará de dignidade.

Slide 53

O problema é que nada disso jamais dará certo. Tudo isso é hipocrisia ultrajante, vergonhoso cinismo. Os que convocam em tom inflamado para mais e mais violência, sem considerar as consequências, são, de fato, os que mais se auto-enganam e os que mais traem Israel.

Slide 54

Não se pode ser bom e mau ao mesmo tempo. A única “pureza” de que cogitam é “matar terroristas para purificar Israel”, o que significa, apenas, semear tragédias cada vez maiores. O que está sendo feito em Gaza não é desastre natural, terremoto, inundação, calamidades em que Israel teria o dever e o direito de estender a mão aos flagelados, mandar equipes de resgate, como tanto gostamos de fazer. Toda a desgraça, todo o horror que há hoje em Gaza foi feito por mãos humanas - as mãos de Israel. Quem tem mãos sujas de sangue não pode oferecer ajuda. Nenhuma compaixão nasce da brutalidade.

Slide 55

Pois ainda há quem pretenda enganar todos todo o tempo. Matar e destruir indiscriminadamente e, ao mesmo tempo, fazer-se de bom, de justo, de homem de consciência limpa. Prosseguir na prática de crimes de guerra, sem a culpa que os acompanha sempre. É preciso ter sangue frio.

Slide 56

Quem justifica essa guerra justifica todos os crimes. Quem prega mais guerra e crê que haja justiça em assassinatos em massa perde o direito de falar de moralidade e humanidade. Não existe qualquer possibilidade de, ao mesmo tempo, assassinar e reabilitar aleijados. Esse tipo de atitude é a perfeita representação das duas caras de Israel, sempre alertas, ao mesmo tempo: praticar qualquer crime, mas, ao mesmo tempo, auto-absolver-se, sentir-se imaculado aos próprios olhos. Matar, demolir, espalhar fome e sangue, aprisionar, humilhar - e sentir-se bom, sentir-se justo (sem falar em não se sentir cínico). Dessa vez, os senhores da guerra não conseguirão dar-se esses luxos.

Slide 57

Quem justifique essa guerra justifica todos os crimes. Quem diz que se trata de guerra de defesa, prepare-se para suportar toda a responsabilidade moral pelas consequências do que faz e diz. Quem empurra os políticos e os militares para ainda mais guerra, saiba que carregará a marca de Cain estampada na testa, para sempre. Os que apóiam essa guerra, apóiam o horror.

Slide 59

Gaza: unha lección exemplar O escritor Miguel Anxo Murado, moi bo coñecedor do conflito, axudounos a comprender os termos reais nos que se está desenvolvendo esta traxedia. "Chamarlle guerra a este conflito é moi esaxerado. É a batalla máis desigual do século XXI. A diferencia do conflito do Libano de 2006, en Gaza non hai retagarda." Para o autor de Fin de século en Palestina "o goberno israelita, en plena campaña electoral, aspira a dar unha lección exemplar, un castigo colectivo ao pobo palestino. Cando consideren que xa está dada, se retirarán como sucedeu noutras ocasións". Murado lembrou que o 70% da poboación israelita apoia esta invasión. "O 40% votou a partidos de extrema dereita e o 22% á dereita, a Kadima." Con respecto aos palestinos, "a diferenza entre Hamás e a OLP é moi pequena. É xeracional e xeográfica. Non esquezamos que Hamás foi apoiada inicialmente por Ariel Sharon que consideraba que polo seu carácter relixioso sería máis conservadora ca OLP". Miguel Anxo lembrou as orixes do conflito no 48, cando se produciu a deportación do 80% da poboación palestina, e "o inevitable cambio de posición que adoptará Obama, aínda que non será radical". A matanza de hoxe nunha escola da ONU, onde se refuxiaban civís palestinos, demostra, outra vez máis, o cinismo do goberno israelita que unha e outra vez xustifica o seu castigo baixo o peregrino argumento de que "os membros de Hamás se agachan entre os civís". En todo caso, semella que o pretenden con esta invasión (despois de dez días de durísimos bombardeos), tanto a ministra de Exteriores como o ministro de Defensa, é consolidar o seu castigo antes da toma de posesión de Obama. Así demostrarían firmeza diante do seu electorado. Despois das eleccións de febreiro, abrirase unha nova etapa. Mentres, un millón e medio de palestinos non teñen sequera por onde fuxir. Os interrogantes quedan abertos.

Slide 61

Palestina no corazón IVÁN DE LA MORA GARCÍA Primeiro tiraron as bombas de Xapón, e eu non protestei porque non era xaponés. Despois foron a Vietnam, e non protestei porque non era vietnamita. Ao cabo dun tempo entraron en Iugoslavia, pero eu non era bosníaco, nin croata, nin serbio, nin montenegrino... Cando entraron en Chechenia cambiei de canle, é evidente que eu non era checheno. Máis tarde, foron por Sadam e no camiño mataron moitos inocentes, entón, tampouco protestei porque non era iraquí. Despois foron aos lugares máis recónditos pasando por Afganistán, outra vez Iraq, e moitas veces Palestina. En Líbano, en Qana, asasinaron nenos e as súas nais que trataron de protexelos co seu corpo, e aínda que me estremecín, eu non estaba en Líbano nin son libanés. Agora están en Gaza, en Palestina unha vez máis, pero eu non son nin palestino, nin árabe. De aquí a que morra, creo que xa non virán nin a por min, nin a polos meus fillos... Pero ¿e a polos fillos dos meus fillos? Quizais necesiten a axuda que agora necesitan outros.

Slide 63

Onte á noite tiven un sono no que as guerras se facían con silencios. O barullo da mudez enxordecía os meus tímpanos e do canón dos meus ollos saían disparadas húmidas bombas cargadas con trilita de incenso. Era unha guerra tan pracenteira que sucumbir ao armisticio suporía espertar de fociños contra un pesadelo. Finxía morrer a cada instante para sentir o algodón das balas bicar os meus labios coa mesma parsimonia con que a xordeira de Beethoven tableteaba corcheas sobre o campo minado do pentagrama. No meu sono a tortura era unha amante sometida á infantil presión dun polgar durmido na boca, e a máis grave ferida, un soneto de Góngora. Se a vida fose sono, no meu as guerras serían afastados recordos durmintes nas catacumbas do silencio. Se a vida fose sono, no meu israelís e palestinos non serían máis que brillantes e silentes pombas de xabón.

Slide 65

A importancia dunha planeada mercadotecnia da guerra Miguel A. Murado Hai unha mercadotecnia da guerra. Como a mercadotecnia comercial, depende moito do diñeiro que un teña, pero nada garante que o discurso do máis forte se impoña sempre. O caso palestino-israelí, a pesar da asimetría entre ambos os dous lados, é un bo exemplo dos límites da propaganda.

Slide 66

Tras o terceiro día de ataques sobre Gaza, os políticos israelís estaban exultantes. Igual que a estratexia militar, a informativa fora preparada con moita antelación e, horas antes de que empezasen a caer as bombas, a maquinaria estaba en marcha.

Slide 67

Unha circular da ministra de Exteriores, Tzipi Livni, ordenaba a todos os embaixadores solicitar canto antes tempo en televisión, mentres que Tel Aviv ofrecía ás cadeas, famentas de analistas, voceiros multilingües que repetían un número limitado de eslóganes acordados previamente. O resultado foi que, neses primeiros días, a relación de minutos concedidos a voceiros israelís ou palestinos, favoreceu os primeiros nunha relación de 68/32. Mesmo cadeas árabes, como Al Yazira ou Al Arabiya, deron máis espazo a voceiros israelís, en parte polo temor que inspira nalgúns réximes árabes a vitoria electoral de Hamás no 2006.

Slide 68

Para o xefe de informativos da televisión pública israelí, Arade Nir, o calendario dos ataques estaba pensado para maximizar a estratexia de comunicación: «Ao coller ao mundo entre Nadal e Ano Novo, a atención está noutra parte e temos un oco». Pero el mesmo sinalaba que se trataba dun oco pequeno: «Cando rematen as festas, as pantallas terán máis espazo libre e inundaranse de imaxes horribles de Gaza».

Slide 69

Palabras contra imaxes Efectivamente, se os palestinos están en franca desvantaxe á hora de facerse oír (nada menos televisivo que un líder de Hamás), unha simple imaxe de Gaza é desvastadora. Israel quíxose anticipar, prohibindo a entrada de xornalistas nos meses de calma que precederon á ofensiva. Pero Al Yazira e a BBC xa estaban dentro, e as imaxes empezaron a saír. Aviv Shir-On, director xeral israelí de Medios, confesábao case candidamente ao diario Jerusalem Post: «Cando te poñen falando nunha pantalla partida, con imaxes de Gaza ao lado, é moi difícil atopar palabras para contrarrestalas».

Slide 70

Impresión de «limpeza» Un modo de contrarrestalas é proporcionar outras imaxes espectaculares, pero que non mostren sangue. Nestes casos son moi útiles as gravacións feitas dende helicópteros de combate que, mentres dan unha impresión de «limpeza» e precisión, co seu aire de videoxogo espertan o neno que moitos espectadores levan dentro

Slide 71

Ata que un incidente danou seriamente este esforzo. Unha gravación que mostraba, supostamente, a morte de varios palestinos que cargaban mísiles nunha camioneta, resultou ser, tras unha investigación da única xornalista israelí en Gaza, Amira Hass, un grupo de traballadores inocentes, e os supostos mísiles, unhas bombonas de osíxeno para inchar globos de feira.

Slide 72

En YouTube, onde se colocara o vídeo (colgárao a propia aviación israelí), os usuarios votaron abafantemente a súa supresión, aínda que días máis tarde presións israelís obrigaron á propietaria de YouTube, Google, a volver colgalo. E é que, como en Gaza, nos medios se loita casa por casa.

Slide 73

Perder fol Pero todo ten un límite e, como advertiu no seu momento outro alto cargo da propaganda israelí, Dan Guillerman, había que darse présa. «En calquera momento», profetizaba o día 30, «unha bomba pode matar un número excesivo de civís». E iso é o que aconteceu o martes cando dúas escolas da ONU saltaron polos aires. Aínda que, tras unhas horas de dúbidas, Israel alegou que había nelas guerrilleiros de Hamás, o representante das Nacións Unidas, Christopher Gunness, negouno e esixiu unha investigación independente.

Slide 75

Fadwa Tuqan SÓ QUERO ESTAR NO SEU SEO Só quero morrer na miña terra, Que me enterren nela, Fundirme e esvaecerme na súa fertilidade Para resucitar sendo herba na miña terra, Resucitar sendo flor Que desfolle un neno medrado No meu país. Só quero estar no seo da miña patria Sendo terra Herba Ou flor

Summary: Textos e imaxes sobre o conflito entre Israel e Palestina

Tags: dereitos humanos

URL:
More by this User
Most Viewed