Παλιά επαγγέλματα

+332

No comments posted yet

Comments

sudiakos2 (4 months ago)

Ευχαριστώ Βασίλη για τα καλά σου λόγια.

vasilispapa (4 months ago)

Πραγματικά είναι υπέροχη η δουλειά σου και μάλιστα στο σύνολό της. "Τα κατορθώματα της 6ης"

politeknos (8 months ago)

george

theozagkas (9 months ago)

4444

sudiakos (1 year ago)

Ευχαριστώ πολύ. Φυσικά και μπορείς μέσω embed.

daskalos2011 (1 year ago)

Συγχαρητήρια!! Πολύ καλή δουλειά! Μπορώ να την αναρτήσω στο blog της Τάξης μου (http://tetartitaji.blogspot.gr/) για τους μαθητές μου; Ευχαριστώ!!

sudiakos (1 year ago)

Ο μόνος τρόπος που υπάρχει είναι , εφόσον υπάρχει η δυνατότητα του laptop, πριν μπεις στην τάξη να ΄χεις ανοίξει τις παρουσιάσεις που θέλεις στο γραφείο των δασκάλων και χωρίς να το κλείσεις μεταφέρεις το laptop στην σχολική αίθουσα.

afroditi (1 year ago)

καταπληκτικη δουλεια συναδελφε! επιτρεπεται να την προβαλλω στην ταξη? μπορω να κανω download αναφεροντας το ονομα σας φυσικα ?

sudiakos (1 year ago)

Εγώ ευχαριστώ που η δουλειά μου είναι χρήσιμη και σε άλλους πέρα απο τους μαθητές μου.

metkous (1 year ago)

Πάρα πολύ ωραίες και πολύ φροντισμένες οι παρουσιάσεις σας. Είναι επίσης βοηθητικές και ολοκληρώνουν την κάθε ενότητα του μαθήματος στο οποίο αναφέρονται. Τις έχω συμπεριλάβει στα "αγαπημένα" μου και σκοπεύω να τις παρουσιάσω κι εγώ στους μαθητές, μόλις μου δοθεί η ευκαιρία. Σας ευχαριστώ πολύ.

Slide 1

Παλιά επαγγέλματα

Slide 2

Στη δεκαετία του 1950 τα επαγγέλματα ήταν πολύ διαφορετικά από ότι είναι σήμερα. Τον καιρό εκείνο οι οικονομικές συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες, τα αγαθά λιγοστά. Τα σπίτια είχαν αυλές με μάντρες, οι οποίες για να διατηρηθούν χρειάζονταν κάθε τόσο ασβέστωμα. Έτσι, περνούσε από τις γειτονιές ο ασβεστάς. Τα ψυγεία δεν ήταν ηλεκτρικά, αλλά ξύλινα, και λειτουργούσαν με πάγο. Κάθε μέρα λοιπόν περνούσε ο παγοπώλης που εφοδίαζε με πάγο όλα τα σπίτια. Οι βιομηχανίες γάλακτος δεν υπήρχαν, και ο γαλατάς μοίραζε κάθε πρωί το γάλα, που το έπαιρνε απευθείας από τις αγελάδες. Όλοι αυτοί οι πλανόδιοι επαγγελματίες γύριζαν τις γειτονιές τα δύσκολα εκείνα χρόνια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε που ο κόσμος ήταν πολύ λιγότερος από σήμερα και πιο φτωχός, για να μπορέσουν να ζήσουν. Όμως, καθώς περνούσε ο καιρός και ο τόπος μας προόδευε, τα επαγγέλματα αυτά άρχισαν σιγά σιγά να χάνονται. Σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστοι από αυτούς τους επαγγελματίες, ενώ πολλά από επαγγέλματα χάθηκαν αφού οι ανάγκες άλλαξαν. Ας ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο να γνωρίσουμε μερικά από αυτά…

Slide 3

Νερουλάς Στην παλιά Αθήνα που δεν υπήρχαν βρύσες μέσα στα σπίτια, ο νερουλάς αναλάμβανε την τροφοδότησή τους με νερό. Υπήρχε συνήθως ένας νερουλάς σε κάθε γειτονιά και είχε σταθερή πελατεία . Έκανε πολλά κοπιαστικά δρομολόγια και αμειβότανε περίπου 1 δεκάρα τον τενεκέ. Το επάγγελμα του νερουλά διατηρήθηκε μέχρι το 1930, οπότε ιδρύθηκε η ΟΥΛΕΝ.

Slide 4

Ο πιο διάσημος νερουλάς της πατρίδας μας ήταν ο ολυμπιονίκης Σπύρος Λούης. Μετά τη μεγάλη του επιτυχία στους ολυμπιακούς αγώνες ο βασιλιάς Γεώργιος τον ρώτησε τι θα επιθυμούσε ως δώρο κι αυτός ζήτησε ένα γαϊδουράκι, για να τον βοηθάει να μεταφέρει το νερό.

Slide 5

Νερουλάς, 19ος αι.

Slide 6

Παγοπώλης Ο παγοπώλης μοίραζε τον πάγο στα σπίτια. Ανάλογα με τις ανάγκες του σπιτιού, οι νοικοκυρές έπαιρναν 1/4 την ημέρα, μισή κολώνα ή ολόκληρη αν είχαν κάποια γιορτή. Έτσι γέμιζαν καζάνια ή μπανιέρες με πάγο για να παγώσουν τις μπύρες, το κρασί κ.ά. Ο παγοπώλης έσπρωχνε το μικρό καροτσάκι ή το τραβούσε ή το έσερνε κάποιο υπομονετικό γαϊδουράκι. Σταματούσε κάτω από το σπίτι, έσπαζε με το πριόνι τον πάγο, τον έπαιρνε με την τσιμπίδα και τον άφηνε στην πόρτα του σπιτιού.

Slide 7

Αφού τον έφερνε τον πάγο ο παγοπώλης, από κει και πέρα τον έπαιρνε η νοικοκυρά μ’ ένα βρεγμένο πανί και τον τοποθετούσε στο πάνω μέρος του ξύλινου ψυγείου.

Slide 8

Παγωτατζής Οι παγωτατζήδες βράζανε το γάλα και προσθέτανε ζάχαρη, αυγά, κακάο ή βανίλια, ανάλογα με τη γεύση που θέλανε να φτιάξουν. Όταν έβραζε το μείγμα, το κατέβαζαν από τη φωτιά και το τοποθετούσαν σε ένα μεταλλικό κάδο, ο οποίος βρισκόταν μέσα σε ένα ξύλινο βαρέλι. Στο κενό που υπήρχε ανάμεσα στο ξύλινο βαρέλι και στον κάδο, έβαζαν πάγο και συνέχιζαν να ανακατεύουν το μείγμα μέχρι να πήξει. Φορτώνανε το βαρέλι στο καρότσι, και με μια ειδική μεταλλική κουτάλα και τα χωνάκια ξεκινούσαν τη δουλειά τους.

Slide 9

Παγωτατζής Παγωτατζής, αρχές 19ου αι.

Slide 10

Καλαθάς Σε περιοχές που αφθονούσαν οι λυγαριές, οι μυρτιές, οι σφάκες (πικροδάφνες) και τα καλάμια, ευδοκίμησε και το επάγγελμα του καλαθοποιού. Από τις μυρτιές και κυρίως από τις λυγαριές οι καλαθοποιοί αποσπούσαν μακριές βίτσες με το τερτσέτο (ειδικό μαχαίρι) και έκαναν τους σκελετούς για να πλέξουν με τα σχισμένα καλάμια καλάθια, κοφίνια, ψαροκόφινα και άλλα ενώ μόνο με τις βίτσες έπλεκαν στουπιά για τυρί, κόφτες για τη μεταφορά των σταφυλιών κ.ά.

Slide 11

Καλαθάς

Slide 12

Λατερνατζής Ο λατερνατζής είναι ένας επαγγελματίας με διπλή ιδιότητα. Είναι ο κατασκευαστής της λατέρνας σε πρώτο στάδιο και σε δεύτερο ο τραγουδοθέτης. Η λατέρνα είναι ένα αυτόματο μουσικό όργανο που αν και ογκώδες δεν χρησιμοποιείται μόνο σε κλειστούς χώρους αλλά συχνά μεταφέρεται σε ανοιχτούς χώρους, πλατείες και γειτονιές. Είναι ένα όργανο που δημιούργησε πολλά συναισθήματα στους Έλληνες και βοήθησε πολύ στην εξάπλωση και διάδοση ήχων που είναι αγαπητοί ακόμα και σήμερα.

Slide 13

Λατερνατζής

Slide 14

Οι λατέρνες είναι ή φορητές ή πάνω σε καρότσι. Η εξωτερική τους διακόσμηση είναι γούστο του ιδιοκτήτη.

Slide 15

Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο (1955) Δύο φτωχοί λατερνατζήδες βοηθούν ένα πλουσιοκόριτσο που έχει φύγει από το σπίτι της γιατί ο πατέρας της δεν της επιτρέπει να παντρευτεί αυτό που αγαπά.

Slide 16

Ο Σαλεπιτζής ήταν ένας άνθρωπος που κρατούσε στο ένα χέρι ένα μεγάλο σαμοβάρι και στο άλλο ένα καλαθάκι, με τα πλαστικά, τώρα πια, ποτηράκια και τη ζάχαρη. Είχε βράσει από το σπίτι του το νερό με το σαλέπι. Στη βάση του σαμοβάρι είχε αναμμένα κάρβουνα, για να διατηρεί ζεστό το νερό. Δίπλα από το σαμοβάρι, είχε το ειδικό τραπεζάκι, για να στηρίζει την ζάχαρη, την κανέλλα και το δοχείο με το νερό, για να ξαναφτιάξει, αν του χρειαζόταν. Σαλεπιτζής

Slide 17

Το σαλέπι είναι σκόνη από αποξηραμένους βολβούς διάφορων ορχεοειδών. Η σκόνη βράζεται με ζάχαρη ή μέλι και αρωματίζεται με πιπερόριζα.

Slide 18

Αγωγιάτης Ο αγωγιάτης είχε τον εαυτό του, το ζώο του κι αν θες και τον σκύλο του. Μετέφερε την σοδειά του γείτονα, όπως λάδι, σταφίδα, τα ξινά (όπως έλεγαν τα λεμονοπορτόκαλα…) κ.ά.. Έτσι αν κάποιος είχε μια καλή παραγωγή, φώναζε τους κατοίκους του χωριού ή και διπλανών χωριών, να πάνε με διπλή αμοιβή, να μεταφέρουν τα προϊόντα τους. Φορτωμένο το άλογο προχωρούσε μπροστά και πίσω με τη λούρα ή τη βίτσα ο αγωγιάτης, φώναζε: Άντε ντέει……

Slide 19

Άλλες φορές ο αγωγιάτης κουβαλούσε την παραγωγή του άλλου, με κάρο ή αραμπά, αν είχε, για να πάρει αμοιβή βέβαια.

Slide 20

Αχθοφόροι υπήρχαν στην παλαιά Αθήνα. Αναλάμβαναν τη μεταφορά προϊόντων και εμπορευμάτων. Η εργασία τους ήταν ιδιαίτερα επίμονη και οι μισθοί τους χαμηλοί, γι’αυτό οι χαμάληδες ανήκαν συνήθως στα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού. Στη Αθήνα οι χαμάληδες ήταν οργανωμένοι σε μια πολυμελή αλλά φτωχή συντεχνία, που είχε καθιερώσει ετήσιο εορτασμό στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Οι χαμάληδες διεκπεραίωναν όλες τις μεταφορές στη στεριά, για αυτό και ήταν απαραίτητοι στις αγορές, στα λιμάνια, στα εργοστάσια κτλ. Αχθοφόρος

Slide 21

Αχθοφόρος ή Χαμάλης

Slide 22

Γανωματής Γανωτής ή γανωτζής ή γανωματής. Όπως και να τον πούμε είναι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι ο συντηρητής μαγειρικών σκευών. Είναι ο άνθρωπος με τα μουτζουρωμένα ρούχα, που είχε κρεμασμένη μια μεγάλη ανοικτή σακούλα στην πλάτη από λινάτσα ή καναβάτσα. Γύριζε στις γειτονιές φωνάζοντας: “ Ο γανωτήηηηης… Χαλκώματα γανώνωωω…”

Slide 23

Το επάγγελμα του γανωτή είναι από τα πιο παλιά που υπάρχουν. Λένε ότι καθιερώθηκε στην εποχή του Βυζαντίου και ήταν χρήσιμη η δουλειά τους, γιατί έσωζαν τους ανθρώπους από το θάνατο που προκαλούσαν τα αγάνωτα χάλκινα σκεύη.

Slide 24

Γαλατάς Ο γαλατάς ήταν ο πρώτος πλανόδιος μικροπωλητής της ημέρας. Φόρτωνε τα γκιούμια με το φρέσκο γάλα στο γαϊδουράκι του και ξεκινούσε πρωί-πρωί απ' το χωριό του για την πόλη. Έπρεπε να προφτάσει να εξυπηρετήσει όλους τους πελάτες. Την ίδια πάντα ώρα, πιστό στο ραντεβού, έδενε σε κάποιο δέντρο το ζώο του και ξεκινούσε το μοίρασμα. Είχε συνήθως μόνιμους πελάτες, αν όμως τύχαινε και του περίσσευε γάλα, τότε έπαιρνε τους δρόμους φωνάζοντας: "Ο γαλατάς! Φρέσκο, ολόπαχο γάλα!"

Slide 25

Οι πλανόδιοι γαλατάδες κατέβαιναν από τα γύρω χωριά στην Αθήνα τις πρωινές ώρες ή ακόμη και τις απογευματινές, ανάλογα με την ώρα που έκαναν το άρμεγμα. Οι περισσότεροι φορούσαν τοπικές ενδυμασίες. Γύριζαν από σπίτι σε σπίτι πουλώντας το φρέσκο, ολόπαχο γάλα που το μετρούσαν ¼ είτε ½ οκά ή 1 οκά, τα λεγόμενα δράμια.

Slide 26

Δραγάτης Η λέξη δραγάτης σημαίνει αγροφύλακα, τον φύλακα των αγρών. Η αγροφυλακή υπήρξε θεσμός ο οποίος σκοπό είχε τη διαφύλαξη των αγροτικών κτημάτων, σε ορισμένη αγροτική έκταση. Η αγροφυλακή ως υπηρεσία του κράτους οργανώθηκε με διάταγμα την 31 Δεκεμβρίου του έτους 1836. Σήμερα δε λειτουργεί, καταργήθηκε και μαζί μ' αυτούς εγκαταλείφθηκαν και οι αγροί, τα αμπέλια, τα περιβόλια .

Slide 27

Ο αγροφύλακας ήταν το «μάτι της υπαίθρου» και ήλεγχε τα σημεία της δικαιοδοσίας του μέρα και νύχτα, από αγροζημιές, λαθραίους εισβολείς, παραβιάσεις απαγορευμένων καλλιεργειών. Έφτιαχνε το παρατηρητήριό του σε σημείο να έχει απόλυτο ορίζοντα και έλεγχο της περιοχής του.

Slide 28

Ακονιστής Ο άνθρωπος αυτός ήταν απαραίτητος στα σπίτια που είχαν για ακόνισμα μαχαίρια, πριόνια, κόσες, κόφτρες, τσεκούρια, ψαλίδια κι άλλα κοπτικά εργαλεία. Η δουλειά του ήταν να τα γυαλίζει και να τα ακονίζει μέχρι που να κόβουν, κατά το κοινώς λεγόμενο, την μύγα στον αέρα. Τα σύνεργα του ακονιστή ήταν ο τροχός κι οι ακονόπετρες. Ο τροχός ήταν σμυριδόπετρα, που έβγαινε στον Κόρωνο και σ’ άλλες περιοχές της Νάξου.

Slide 29

Ο πλανόδιος τεχνίτης, ο γυρολόγος, που έχει ως επάγγελμα το ακόνισμα διάφορων οργάνων, αλλιώς λεγόταν τροχιστής. Διαλαλούσε «O ακονιστής, μαχαίρια, ψαλίδια ακονίζω, ο ακονιστής...

Slide 30

Σαμαράς Οι άνθρωποι παλιά, όταν ήθελαν να μεταφέρουν κάποιο φορτίο ή να μετακινηθούν οι ίδιοι από τόπο σε τόπο με ζώα, τα σαμάρωναν. Τοποθετούσαν δηλαδή στη ράχη τους ένα εξάρτημα, το σαμάρι. Γι’ αυτό και η τέχνη του σαμαρά συνδέθηκε εκείνα τα χρόνια με τη συγκοινωνία. Ο σαμαράς λοιπόν κατασκεύαζε τα σαμάρια ως εξής: Έπαιρνε από τον ξυλουργό διάφορα κομμάτια σανίδας ή άλλα ολόκληρα τεμάχια ξύλου και τα δούλευε μόνος του, να πάρουν το σχήμα που ήθελε.

Slide 31

Το σαμάρι αποτελείται από ένα ξύλινο σκελετό και από δύο προσκέφαλα, αριστερά και δεξιά, που στην εσωτερική μεριά, αυτή δηλαδή που ακουμπάει στη ράχη του ζώου, είναι επενδεδυμένα με μάλλινο χοντρό ύφασμα και εξωτερικά με δέρμα από πρόβατο ή γίδα. Ανάμεσα έβαζαν χόρτο ή άχυρο, για να μην πληγώνεται το ζώο.

Slide 32

Καστανάς Ο καστανάς ήταν εποχιακό επάγγελμα. Ξεκινούσε τη δουλειά του στις αρχές του Φθινοπώρου και δούλευε μέχρι το τέλος του Χειμώνα. Είναι από τα λίγα παραδοσιακά επαγγέλματα που δεν τα εξαφάνισε ο χρόνος και η «εξέλιξη». Μόλις έπιαναν τα πρωτοβρόχια ο καστανάς ετοίμαζε τη φουφού, προμηθεύονταν τα κάστανα κι έπιανε τη γωνιά κάποιου πολυσύχναστου δρόμου.

Slide 33

Τα κάστανα ήταν συνήθως βολιώτικα ή απ΄ το Χορτιάτη. Καθισμένος σ΄ ένα χαμηλό σκαμνάκι ο καστανάς περίμενε την πελατεία του σκαλίζοντας τη φωτιά. Μόλις άρχιζαν να σκάζουν τα κάστανα, έπιανε τη μασιά και τα γύριζε απ’ την άλλη μεριά.

Slide 34

Λούστρος Παλιότερα που ο κόσμος περπατούσε σε χωμάτινους δρόμους, τα παπούτσια σκονίζονταν ή λασπώνονταν εύκολα. Τότε γνώρισε άνθηση και το επάγγελμα του λουστραδόρου. Αυτός μ' ένα κασελάκι μπροστά του, αληθινό κομψοτέχνημα, και γύρω του να κρέμονται οι βούρτσες και τα βερνίκια με τα διάφορα χρώματα, κάθονταν σ' ένα χαμηλό σκαμνάκι, στην αρχή μιας πλατείας ή μπροστά από ένα καφενείο, και περίμενε υπομονετικά.

Slide 35

Έπαιρνε το μπουκαλάκι και έριχνε λίγη μπογιά στο φυσικό σφουγγάρι. Περνούσε το ένα παπούτσι με την μπογιά και στη συνέχεια με την κόχη της βούρτσας χτυπούσε το κασελάκι για να συνέλθει ο ονειροπαρμένος πελάτης που χάζευε με τους περαστικούς. “ Το άλλο” του έλεγε και ο πελάτης σήκωνε σαν το άλογο το άλλο πόδι και το έβαζε στην υποδοχή.

Slide 36

Λουστραδόρος,1915

Slide 37

Ο Λουστράκος (1962) Σε αυτήν την ταινία παρακολουθούμε την προσπάθεια του μικρού Βασίλη (Βασιλάκης Καΐλας) να ελευθερώσει τη μαμά του από τη φυλακή με τη βοήθεια του δικηγόρου κου Καρέλλη και την προσπάθεια που κάνει το παιδί να επιβιώσει με το επάγγελμα του Λουστράκου.

Slide 38

Ντελάλης Η λέξη είναι μάλλον τούρκικη και σημαίνει "αυτός που ανακοινώνει τα μαντάτα", ο δημόσιος κήρυκας. Ο (ν)τελάλης διαλαλούσε τα νέα, τις παραγγελίες που έπαιρνε από τις αρχές ή για τα εμπορεύματα που έφερναν οι πραματευτάδες. Η δυνατή φωνή και κυρίως ο τρόπος που παρουσίαζαν συνοπτικά τα νέα ή διαφήμιζαν τα προϊόντα, τους καθιστούσε γνωστούς στην τοπική κοινωνία. Έβαζε την παλάμη στο στόμα, σαν χωνί, κι έπαιρνε τις γειτονιές φωνάζοντας. Η αμοιβή του ήταν ένα ποτηράκι τσίπουρο ή λίγο κολατσιό.

Slide 39

Ντελάλης

Slide 40

Κουλουράς Συνήθεια παλιά που διαρκεί ως τις μέρες μας. Ο κουλουράς είναι ο πλανόδιος πωλητής σουσαμένιων κουλουριών. Εκεί, κοντά με το σαλεπιτζή, τον εφημεριδοπώλη και το λούστρο, στις κεντρικές πλατείες έβρισκες πάντα και τον κουλουρά. Οι κουλουράδες είναι ακόμη από τους ελάχιστους πλανόδιους μικροπωλητές που επιβιώνουν μέχρι σήμερα και προσφέρουν στην πόλη μας μια νότα νοσταλγίας και γραφικότητας.

Slide 41

Χαρακτηριστική ήταν η προτροπή των κουλουρτζήδων «Φρέσκα κουλούρια…», για να αγοράσουν όλοι το προϊόν τους.

Slide 42

Τσαγκάρης Σήμερα όταν λέμε τσαγκάρης εννοούμε τον τεχνίτη που επιδιορθώνει τα χαλασμένα μας παπούτσια. Πολλοί τσαγκάρηδες γύριζαν τις γειτονιές και μάζευαν παπούτσια για επιδιόρθωση. Δηλαδή ήσαν μπαλωματήδες. Πριν χρόνια όμως, ο τσαγκάρης τα έφτιαχνε ο ίδιος απ’ την αρχή. Το τσαγκαράδικο, ο χώρος όπου ήταν στημένος ο πάγκος του με όλα τα σύνεργα, ήταν ανοιχτό απ’ το πρωί μέχρι αργά το βράδυ.

Slide 43

Στον πάγκο βρίσκονταν, βελόνες, σακοράφες, σουβλιά, σφυράκια, λίμες, τανάλιες καλαπόδια, που έβαζε μέσα στο παπούτσι. Δεν υπήρχαν τότε κόλες και μηχανές. Εκεί, σκυμμένος πάνω από τον πάγκο του, δούλευε ώρες ατελείωτες φορώντας πάντα τη χαρακτηριστική δερμάτινη ποδιά του. Εκεί δεχόταν και τις παραγγελίες των πελατών του.

Slide 44

Ο φανοκόρος ήταν ο άνθρωπος που άναβε τα φανάρια του δημοτικού φωτισμού. Από το τέλος του 18ου αιώνα με την διάδοση του φωταερίου και ειδικά στην Αθήνα από το 1857 με την ίδρυση του εργοστασίου φωταερίου σε συνεργασία με την Γαλλική Εταιρεία, έγινε επιτακτική η ανάγκη για το φωτισμό της πόλης. Κάθε βράδυ ο φανοκόρος φρόντιζε να ανάβουν οι δημοτικοί φανοστάτες των δρόμων. Δρόμοι, πλατείες, θέατρα θα παρέμεναν στο σκοτάδι χωρίς τη δική του φροντίδα. Φανοκόρος

Slide 45

Φανοκόρος

Slide 46

Κανατάς Στην παλιά Αθήνα ο κανατάς προμηθευόταν από νωρίς όλα τα πήλινα είδη, τα απαραίτητα για το νοικοκυριό, όπως στάμνες, πήλινες κατσαρόλες, κιούπια, και γλάστρες από τα γύρω καμίνια. Τα φόρτωνε σε κοφίνια που κουβαλούσε αγόγγυστα το γαϊδουράκι του και γύριζε στις γειτονιές για να ξεπουλήσει.

Slide 47

Πολύτιμο είδος και απαραίτητο τα παλιά χρόνια η κανάτα. Εκεί φύλαγαν οι άνθρωποι το νερό για να διατηρείται δροσερό, αφού δεν υπήρχαν τότε ψυγεία. Αλλά ούτε και βρύσες υπήρχαν στα σπίτια και αναγκαζόταν ο κόσμος να προμηθεύεται το νερό από κάποια βρύση της γειτονιάς.

Slide 48

Ο μπάρμπα-Γιάννης Κανατάς υπήρξε από τους ωραιότερους Αθηναίους και από τους χαρακτηριστικότερους Έλληνες της σύγχρονης περιόδου. Kατά τις εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας, ξυπόλητος και σχεδόν ρακένδυτος, πουλούσε κανάτια που περιέφερε στην πρωτεύουσα και τα έδειχνε σε υποψήφιους αγοραστές πάνω στο περίφημο γαϊδουράκι. Τις Κυριακές όμως φορούσε ψηλό καπέλο και παπούτσια γυαλιστά, κρατούσε μπαστουνάκι με λαβή ασημένια και κυκλοφορούσε σε μέρη όπου μόνο πλούσιοι μπορούσαν να συχνάζουν. Μπάρμπα Γιάννη με τις στάμνες Μπάρμπα Γιάννη με τις στάμνες (τρις) και με τα σταμνάκια σου (δις) να χαρείς τα μάτια σου… Σαν φορείς ψηλό καπέλο (τρις) και παπούτσια ελαστικά (δις) μπάρμπα Γιάννη κανατά Πρόσεξε μη σε γελάσει (τρις) κάποια έμορφη κυρά (δις) μπάρμπα Γιάννη κανατά Και σου πάρει το γαϊδούρι (τρις) και σ’ αφήσει την ουρά (δις) μπάρμπα Γιάννη κανατά.

Slide 49

Εφημεριδοπώλης Ο πλανόδιος εφημεριδοπώλης είναι ο επαγγελματίας που ασκεί το επάγγελμά του χωρίς να έχει συγκεκριμένο μαγαζί. Παραλαμβάνει τις εφημερίδες από τα Πρακτορεία Διανομής Τύπου και προωθεί την καθημερινή κυκλοφορία του ελληνικού τύπου περπατώντας στους κεντρικούς δρόμους της πόλης τις πωλεί στους περαστικούς πολίτες ή τις αφήνει στην είσοδο των σπιτιών των μόνιμων πελατών του.

Slide 50

Ο εφημεριδοπώλης των αρχών του 20ού αιώνα διαλαλούσε τη πραμάτειά του και πολλές φορές ενημέρωνε για τα μεγάλα γεγονότα: "Εφημερίδες! Έκτακτο παράρτημα! Πόλεμος! Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο! Από το πρωί εισέβαλε στη χώρα μας! Πόλεμος!"

Slide 51

Παλιατζής Ο πλανόδιος παλιατζής, ο γυρολόγος, έχει ως επάγγελμα το μάζεμα παλαιών αντικειμένων... O Κύριος «Όλα τα παλιά αγοράζω», «Παλιοσίδερα αγοράζω! ...», γυρίζει στις γειτονιές και αναζητά κάθε φύσεως αντικείμενα, άχρηστα για το σπίτι, που εκείνος όμως θα τα πουλήσει και θα εξοικονομήσει έτσι το καθημερινό φαγητό της οικογένειάς του. Στις μέρες μας ο παλιατζής υποκαταστάθηκε από τον παλαιοπώλη.

Slide 52

Πλανόδιοι Οπωροπώλης, 19ος αι. Πωλητής υφασμάτων, 19ος αι.

Slide 53

Πλανόδιοι Μουζικάντης, 19ος αι. Ψαράς, 19ος αι.

Slide 54

Φωτογράφος Λαχειοπώλης Παλιατζής

Slide 55

Ανθοπώλισσα Ψαράς Φανοκόρος

Slide 56

Παλιά επαγγέλματα ΠΗΓΕΣ Λαογραφία, «Για να μην τα πάρει ο ποταμός» Πραματευτάδες και Μάστοροι, της Παλιάς Αθήνας Πλανόδιοι Τα επαγγέλματα Τα επαγγέλματα που έχουν χαθεί Ξεχασμένα επαγγέλματα Ιστορία της πόλης της Θεσσαλονίκης, 1870-1920 Λαϊκή παράδοση

Summary: Γλώσσα Ε΄τάξης

URL: