ΠΑΛΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

0

No comments posted yet

Comments

Slide 1

11Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΠΑΛΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤ ΄2012 - 2013

Slide 2

ΓΛΩΣΣΑ ΣΤ΄ Στα πλαίσια του μαθήματος της Γλώσσας, στην ενότητα 13 «Τρόποι ζωής – επαγγέλματα» ασχοληθήκαμε με επαγγέλματα που στις μέρες μας τα περισσότερα απ’ αυτά δεν υπάρχουν ή έχουν αντικατασταθεί από μηχανήματα. Οι μαθητές της ΣΤ΄

Slide 3

γυρολόγος ο [jirolóγos]: (παρωχ.) πλανόδιος έμπορος ιδίως φτηνών ρούχων και υφασμάτων ή ψιλικών: Άκουσε τη φωνή του γυρολόγου και βγήκε να ψωνίσει. πλανόδιος -α -ο [planóδios] : (για διάφορα επαγγέλματα) που περιφέρεται στους δρόμους, χωρίς μόνιμη εγκατάσταση: ~ μικροπωλητής / φωτογράφος / ψαράς / μανάβης / θίασος. || (ως ουσ.) ο πλανόδιος. πλανοδίως ΕΠIΡΡ: Επαγγέλματα που ασκούνται ~. επάγγελμα το [epángelma] : κάθε εργασία, κοινωνικά ή νομικά αποδεκτή, που ασκείται επί μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα για βιοπορισμό.

Slide 4

ΑΓΩΓΙΑΤΗΣ Ο αγωγιάτης είναι επάγγελμα που συναντάμε προπολεμικά. Είναι οι πρόδρομοι των αυτοκινήτων. Πραγματοποιούσαν επί πληρωμή ιδιωτικές μεταφορές εμπορευμάτων, κρασιών (σε ασκιά), διακινούσαν ταξιδιώτες, γιατρούς για επίσκεψη σε ασθενείς, κρατικούς λειτουργούς για την εκτέλεση υπηρεσίας. Κυρίως μετέφεραν δημητριακά (σιτάρι, καλαμπόκι) ή όσπρια ή πατάτες ή κρέας για τον ανεφοδιασμό των κατοίκων. Επίσης, μετέφεραν και επισκέπτες στις απομακρυσμένες γειτονιές. Λόγω των μεγάλων αποστάσεων μεταξύ των οικισμών, η μετακίνηση των ανθρώπων και η διακίνηση των προιοντων με τα ζώα ήταν ο κυρίαρχος τρόπος μεταφοράς. Κι αυτό μέχρι τη δεκαετία του 20, που δεν υπήρχαν πολλά μεταφορικά μέσα, ενώ η έλλειψη δρόμων εμπόδιζε τις μεγάλες μετακινήσεις. Η αμοιβή του αγωγιάτη, ήταν σχετικά καλή για εκείνα τα χρόνια, όμως η δουλειά ήταν δύσκολη και εξαντλητική. ΓΙΩΡΓΟΣ

Slide 5

ΑΚΟΝΙΣΤΗΣ Ο ακονιστής ήταν αυτός που γύριζε στις γειτονιές και τα χωριά και φώναζε: «μαχαίρια, ψαλίδια, τσεκούρια ακονίζω, ο ακονιστής»! Βέβαια οι νεότεροι δεν το γνωρίζουν, αλλά ούτε ξέρουν τι επάγγελμα ήταν αυτό. Ήταν επάγγελμα και τέχνη. Ο άνθρωπος αυτός μπορούσε με τον τροχό να ακονίσει τα μαχαίρια και τα ψαλίδια των νοικοκυρών, τα τσεκούρια των ξυλοκόπων και οποιοδήποτε αιχμηρό αντικείμενο που χρειαζόταν ακόνισμα, δηλαδή ένα φρεσκάρισμα της αιχμηρής πλευράς τους ώστε να γίνουν πολύ κοφτερά! Τα εργαλεία της δουλειάς τους συνήθως τα κουβαλούσε μόνος του ή είχε και βοηθό μαζί του. Βέβαια σήμερα το επάγγελμα αυτό δυστυχώς έχει χαθεί, γιατί πλέον ο κόσμος δε χρειάζεται το μάστορα για τα αντικείμενα του. Απλά, είναι τόσο φθηνά που όταν σταματήσουν να κόβουν αγοράζει καινούρια. ΜΑΡΙΑ

Slide 6

ΑΣΒΕΣΤΟΠΟΙΟΣ Ο ασβέστης χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως επίστρωμα στα σπίτια, στις αυλές, στα καλντερίμια και στις κρήνες(βρύσες). Οι ασβεστοποιοί έφτιαχναν τον ασβέστη στα ασβεστοκάμινα χρησιμοποιώντας ως καύσιμη ύλη τους πρίνους και τα κλαδιά της ελιάς, μετά την περίοδο του κλαδέματος. Τα ασβεστοκάμινα τα κατασκεύαζαν οι ίδιοι: άνοιγαν ένα μεγάλο λάκκο, έχτιζαν τα τοιχώματά του με «λιγδόπετρες» και συνέχιζαν προς τα πάνω με μαρμαρόπετρες και λάσπη. Τις μαρμαρόπετρες τις εξόρυσσαν από τα νταμάρια με τη βοήθεια λοστού ή βαριοπούλας. Η καύση μετέτρεπε τις μαρμαρόπετρες σε ασβέστη. Η φωτιά στα ασβεστοκάμινα ξεκινούσε τα ξημερώματα ενώ η καύση έπρεπε να είναι συνεχής για ένα εικοσιτετράωρο ώστε να ασβεστοποιηθεί η πέτρα. Μετά την καύση χρειαζόταν ακόμα μία μέρα για να κρυώσει το καμίνι. Στη συνέχεια τη διανομή του ασβέστη αναλάμβαναν οι αγωγιάτες, που κουβαλούσαν τον ασβέστη μέσα σε τρίχινα τσουβάλια. Σήμερα δεν υπάρχουν πια ασβεστοποιοί, εφόσον ο ασβέστης παράγεται μαζικά από ειδικευμένες βιομηχανίες. ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Slide 7

ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ Ή ΧΑΜΑΛΗΣ Οι Αχθοφόροι αναλάμβαναν τη μεταφορά προϊόντων και εμπορευμάτων. Η εργασία τους ήταν ιδιαίτερα επίπονη και οι μισθοί τους χαμηλοί, γι' αυτό οι χαμάληδες ανήκαν συνήθως στα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού. Οι χαμάληδες διεκπεραίωναν όλες τις μεταφορές στη στεριά, γι' αυτό και ήταν απαραίτητοι στις αγορές, στα λιμάνια, στα εργοστάσια κ.α. Τα έβαζε στην πλάτη και μαζί με τον ιδιοκτήτη έφτανε στον προορισμό του. Έπαιρνε το χαρτζιλίκι του και ξαναγύριζε στο πόστο, για να κάνει κάποιο άλλο δρομολόγιο. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, μια ιδιαίτερη κατηγορία αχθοφόρων αποτελούσαν οι "μεταφορείς" ή "φορτωτές ξηράς", που εργάζονταν γενικότερα στις μεταφορές στα λιμάνια και τις μικρές Σκάλες. Οι "φορτωτές ξηράς" ήταν οργανωμένοι σε τοπικά σωματεία. ΣΠΥΡΟΣ

Slide 8

ΓΑΝΩΤΖΗΣ Ο γανωτής ή γανωτζής ή γανωματής είναι ο τεχνίτης που επικαλύπτει τα χάλκινα σκεύη με κασσίτερο και το επάγγελμα αυτό ανήκει σ’ αυτά που απαιτούν χειρωνακτική εργασία. Το επάγγελμα του γανωτζή είναι απ’ τα πιο παλιά που υπάρχουν. Λένε ότι καθιερώθηκε στην εποχή του Βυζαντίου και ήταν χρήσιμη η δουλειά τους, γιατί έσωζαν τους ανθρώπους από το θάνατο που προκαλούσαν τα αγάνωτα σκεύη. Τα παλιά χρόνια , τα περισσότερα σκεύη που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για τις καθημερινές τους δουλειές και ιδιαίτερα στη μαγειρική ήταν χάλκινα (μπακιρένια). Τα τελευταία χρόνια το επάγγελμα του γανωτζή τείνει να εξαφανιστεί, αφού τα μαγειρικά σκεύη είναι πλέον ανοξείδωτα και δεν χρειάζονται γανωτζή (επικασσιτέρωση). ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Slide 9

ΔΡΑΓΑΤΗΣ – ΑΓΡΟΦΥΛΑΚΑΣ Το επάγγελμα του αγροφύλακα υπάρχει εδώ κι αρκετά χρόνια, αν και τα τελευταία χρόνια, σποραδικά, πότε καταργείται και πότε επανιδρύεται. Το σώμα της Αγροφυλακής υπάρχει από το 1935 και ανήκει στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Υπάρχουν ειδικοί νόμοι που ρυθμίζουν κατά κατηγορίες τα αγροτικά αδικήματα. Τα παλιότερα χρόνια τα κατώτερα όργανα της Αγροφυλακής ήταν α) οι αγροφύλακες που διορίζονταν από τους νομάρχες, β) οι υδρονομείς, που ρύθμιζαν τα νερά για το πότισμα των χωραφιών, γ) οι αγροφύλακες που διορίζονταν από τον υπουργό σε περιοχές που υπήρχαν τουλάχιστον δέκα αγροφύλακες. Αυτοί έλεγχαν τη δουλειά των αγροφυλάκων. Σκοπός είναι η φύλαξη των αγρών, η πρόληψη, η δίωξη και τιμωρία κάθε αγροτικού αδικήματος (αγροζημιές, κλοπές, φθορές, παράνομη βοσκή ζώων, ζωοκτονίες κλπ.. Παλιότερα όπου το πνευματικό επίπεδο των κατοίκων ήταν χαμηλό, υπήρχε συχνά το φαινόμενο της αντιδικίας των τσοπάνηδων με τους καλλιεργητές, γιατί πολλές φορές γίνονταν ζημιές από τα κοπάδια στις καλλιέργειες. Είναι αρκετά δύσκολο επάγγελμα, γιατί πάντα πρέπει να αγρυπνεί και να εφαρμόζει τους νόμους γυρνώντας από περιοχή σε περιοχή. ΕΛΕΝΗ

Slide 10

ΖΕΥΓΑΔΕΣ Οι ζευγάδες αναλάμβαναν το όργωμα και τη σπορά των χωραφιών. Παλαιότερα στα χωριά της Ρόδου και της Κώ αλλά και στα άλλα νησιά της Δωδεκάνησου   η καλλιέργεια σιτηρών ήταν πολύ περισσότερο διαδεδομένη, εφόσον ακόμα και στα μικρά ημιορεινά κτήματα οι αγρότες έσπερναν σιτηρά και όσπρια για οικιακή αλλά και εμπορική χρήση. Οι μεγαλύτερες εκτάσεις καλλιέργειας σιτηρών βρίσκονταν στη κεντρική και Νότια Ρόδο. Οι ζευγάδες όργωναν με το ξύλινο αλέτρι που το έσερναν δύο βόδια (τα "ζευγαρόβοδα"). Το «ζευγάρισμα» απαιτούσε τέχνη και ειδικές γνώσεις γι' αυτό και οι ζευγάδες ήταν περιζήτητοι. Οι ίδιοι εκτός από τα δικά τους χωράφια, όργωναν και έσπερναν και τα χωράφια άλλων αγροτών και αμοίβονταν επιπλέον, επειδή διέθεταν την τέχνη τους αλλά και τη "συρμαγιά" (δηλαδή τα βόδια και το αλέτρι). Σήμερα η ειδικότητα του ζευγά έχει εξαφανιστεί, αφού το όργωμα γίνεται πια με μηχανικά μέσα. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Slide 11

ΚΑΛΑΘΑΣ-ΚΑΡΕΚΛΑΣ Ο καλαθάς τριγυρνούσε στις γειτονιές και διόρθωνε τα καλάθια των κατοίκων πολλές φορές επιδιόρθωνε παλιές καρέκλες (καρεκλάς). Στην περίοδο του εμφύλιου μέσα στα καλάθια μετέφερε τρόφιμα, μηνύματα, ακόμα και πολεμοφόδια για τους αντάρτες του βουνού. Από τα πολύ παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα, οι χωρικοί χρησιμοποιούσαν τα καλάθια για να μαζεύουν, να μεταφέρουν, να αποθηκεύουν και να φυλάνε διάφορα αγροτικά προιοντα, εμπορεύματα ή διάφορα υλικά του νοικοκυριού τους. Τα καλάθια αυτά κατασκευάζονταν από τους καλαθοποιούς. Οι καλαθάδες λοιπόν χρησιμοποιούσαν καλάμια από τις όχθες των ποταμών ή των λιμνών. Τα έκοβαν, τα καθάριζαν, τα στεγνώνανε στον ήλιο και στη συνέχεια με τη βοήθεια ενός κοφτερού μαχαιριού, τα έσχιζαν σε μακριές λουρίδες. Τις λουρίδες αυτές των καλαμιών τις έπλεκαν κι έφτιαχναν καλάθια και πανέρια σε διάφορα μεγέθη. Έπειτα τα πουλούσαν σε διάφορες γιορτές – πανηγύρια ή τα αντάλλασσαν με διάφορα άλλα είδη. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Slide 12

ΚΑΝΑΤΑΣ Ο κανατάς προμηθευόταν από νωρίς όλα τα πήλινα είδη, τα απαραίτητα για το νοικοκυριό, όπως στάμνες, πήλινες κατσαρόλες, κιούπια και γλάστρες από τα γύρω καμίνια. Τα φόρτωνε σε κοφίνια που κουβαλούσε αγόγγυστα το γαϊδουράκι του και γύριζε στις γειτονιές για να ξεπουλήσει. ΜΑΡΙΑ

Slide 13

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΧΤΗΣ Το θέατρο σκιών μας ήρθε από την Ασία μέσω της Κωνσταντινούπολης, τα τέλη του 19ου αιώνα και άρχισε να καλλιεργείται και να εξελληνίζεται στις γειτονιές των αστικών κέντρων (Αθήνα, Πάτρα) που μόλις άρχισαν να σχηματίζονται. Ονομάστηκε έτσι γιατί ανάμεσα στους θεατές και στα παρασκήνια υπάρχει τεντωμένο κατακόρυφα ένα λευκό σεντόνι, το οποίο φωτίζεται από πίσω με δυνατό φως. Πίσω από το σεντόνι αυτό βρίσκεται ο καραγκιοζοπαίχτης με τους βοηθούς του, που κρατάνε τις φιγούρες με ειδικές βέργες και τις δίνουν στον καραγκιοζοπαίχτη για να τις κινήσει στο πανί. Οι φιγούρες είναι φτιαγμένες από δέρμα ή χαρτόνι ή ζελατίνα και ζωγραφισμένες με έντονα χρώματα. Καθώς λοιπόν πέφτει το φως πάνω στις φιγούρες και στο σεντόνι οι θεατές από την πλατεία βλέπουν χρωματιστές σκιές. Και καθώς κινούνται οι φιγούρες, ο καραγκιοζοπαίχτης προσποιείται τις φωνές όλων των ηρώων και υποδύεται ο ίδιος όλους τους ρόλους. Εκτός από τους βοηθούς πίσω από το σεντόνι υπάρχει και μια μικρή κομπανία που παίζει κατάλληλη μουσική πολλές φορές είναι μόνο ένας μουσικός και ένας τραγουδιστής που τραγουδάει τα τραγούδια του έργου. Τον τραγουδιστή μπορεί να τον κάνει και ο καραγκιοζοπαίχτης. Φαίνεται ότι ο πρώτος που έφερε τον Καραγκιόζη στην Ελλάδα ήταν ο Μπαρμπαγιάννης ο Μπράχαλης, έναν καραγκιόζη πολύ κοντά στην τούρκικη μορφή του. ΓΙΩΡΓΟΣ

Slide 14

ΚΑΣΤΑΝΑΣ Οι καστανάδες ήταν ντόπιοι και τα κατέβαζαν με τα ζώα από διάφορες περιοχές της χώρας μας όπως το Πήλιο, το Βόλο, την Καστανιά, την Τρίπολη και άλλα μέρη που παρήγαγαν κάστανα. ΜΑΡΙΑ

Slide 15

ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ       Κουλουρτζής ή κουλουράς ή σιμιτζής ονομάζεται ο υπαίθριος μικροπωλητής ο οποίος πουλάει κουλούρια (τουρκικά «σιμίτ»).   Στην Ελλάδα και στην Τουρκία οι κουλουρτζήδες συχνάζουν σε μέρη όπου περνά πολύς κόσμος, συνήθως σε κεντρικά σημεία των πόλεων, για να πουλήσουν τα κουλούρια τους. Μεταφέρουν τα κουλούρια είτε σε μεγάλα καλάθια, είτε σε τάβλες πάνω στις οποίες είναι τακτοποιημένα τα κουλούρια και τα πουλούν κατευθείαν από αυτά, είτε σε γυάλινες τροχήλατες προθήκες. Το επάγγελμα του αρτοποιού- κουλουροποιού ασκούσαν κατά κύριο λόγο Έλληνες από την Ήπειρο. Η παράδοση λέει ότι το σχήμα κεφαλής των Ηπειρωτών προέρχεται από το βάρος της τάβλας των κουλουριών που κουβαλούσαν στο κεφάλι τους οι πωλητές. Γνωστή επίσης είναι και η ευχήτης ηπειρώτισσας μάνας προς το αγόρι της, η οποία με ένα χτύπημα στο κεφάλι έλεγε: «Άντε και στην πόλη κουλουρτζής».    ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Slide 16

ΛΑΤΕΡΝΑΤΖΗΣ Ο λατερνατζής ήταν πλανόδιος οργανοπαίχτης που έχει στην κατοχή του ένα φορητό μουσικό όργανο, τη λεγομένη λατέρνα ή αλλιώς ρομβία. Πρόκειται για ένα έγχορδο όργανο το οποίο αποτελείται από ένα κιβώτιο όπου βρίσκεται ο μηχανισμός που παίζει απλές μελωδίες ή μουσικά κομμάτια. ΚΥΡΙΑΚΟΣ

Slide 17

ΛΟΥΣΤΡΟΣ Λούστρος ήταν πλανόδιος που γυάλιζε τα παπούτσια των περαστικών. Χρησιμοποιούσε κασελάκι που είχε μέσα τα βερνίκια και βούρτσες για το γυάλισμα των παπουτσιών. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν μικρά παιδιά. Στην Ελλάδα το επάγγελμα αυτό δεν ασκείται σήμερα από πολλούς σήμερα. Ο εξοπλισμός που διέθετε ήταν ένα ξύλινο κασελάκι(κιβώτιο), που στις πλαϊνές του θήκες είχε τις μπογιές των παπουτσιών. Το κασελάκι αυτό με ένα μακρύ, γερό, δερμάτινο λουρί κρεμόταν στον ώμο του ιδιοκτήτη, ο οποίος στο άλλο χέρι κρατούσε κι ένα μικρό καρεκλάκι. Αυτή ήταν όλη η περιουσία του λούστρου, που τη μετέφερε εύκολα από το ένα στέκι στο άλλο. Ο πελάτης τοποθετούσε το πόδι του πάνω στο κέντρο του κιβωτίου, πάνω σε μια μπρούντζινη υπερυψωμένη βάση σε σχήμα παπουτσιού. Και ο λούστρος άρχιζε τη δουλειά του με γρήγορες κινήσεις : καθάρισμα, βάψιμο, γυάλισμα. Μάλιστα πριν χρησιμοποιήσει τη μπογιά του τοποθετούσε δυο κομμάτια χαρτόνια στα πλαϊνά του παπουτσιού. Ώστε να μη λερώσει τις κάλτσες του πελάτη του. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Slide 18

ΜΠΑΡΠΕΡΗΣ Μπαρμπέρης Αυτό το επάγγελμα ήταν κάτι αντίστοιχο με σημερινό κομμωτή αντρών, αλλά το μαγαζάκι του μπαρμπέρη ήτανε πολύ μικρό και τα μόνα έπιπλα που κοσμούσαν το χώρο του ήταν ένα τραπέζι, μια καρέκλα, ένα καθρέφτη ένα πινέλο, ένα ξυράφι για το ξύρισμα, που πολλές φόρες περισσότερο γρατζούνιζε παρά ξύριζε, ένα λουρί για να ακονίζει το ξυράφι, ένα σαπούνι πράσινο για να κάνει αφρό, μερικές άσπρες πετσέτες , κολόνια, πούδρα, ψαλίδια . Μηχανές για το κούρεμα των μαλλιών τότε δεν υπήρχαν, όπως δεν υπήρχαν και τα καλλυντικά που υπάρχουν σήμερα για τη αναζωογόνηση και φροντίδα των μαλλιών. ΗΛΙΑΣ – ΡΑΦΑΗΛ

Slide 19

ΜΥΛΩΝΑΣ   Μυλωνάδες λέγονταν στα παλιά χρόνια αυτοί που εκμεταλλεύονταν τους μύλους και άλεθαν τα σιτηρά, για να παράγουν αλεύρι με το οποίο παρασκεύαζε η οικογένεια το ψωμί της.    Χρησιμοποιούσαν τους αλευρόμυλους που διακρίνονταν σε κείνους που κινούνταν με νερό , τους νερόμυλους, και κείνους που κινούνταν με τον αέρα, που λέγονταν ανεμόμυλοι.  Το βασικό εξάρτημα του ανεμόμυλου, με το οποίο εξασφαλίζονταν η κίνηση του με την ενέργεια του ανέμου, ήταν η φτερωτή, που βρίσκονταν μπροστά και έξω από το κτίσμα του μύλου. Ο βασικός κορμός  του μύλου ήταν η πέτρα. Δυο πέτρινοι δίσκοι κινούνταν αντίθετα και τρίβοντας τον καρπό τον μετέτρεπαν σε αλεύρι.    Η δουλειά του μυλωνά ήταν μοναχική, σκληρή, επίπονη αλλά προσοδοφόρα. Συνήθως δεν πληρωνόταν με χρήματα, αλλά με αλεύρι, ανάλογα με τη ποσότητα που άλεθε. ΕΥΗ  

Slide 20

ΝΕΡΟΥΛΑΣ Ο νερουλάς στην παλιά Αθηνά γύριζε με ένα κάρο φορτωμένο με δοχεία ή αλλιώς σταμνιά με νερό στις γειτονιές. Αμειβόταν περίπου μια δεκάρα τον τενεκέ. Το επάγγελμα αυτό διατηρήθηκε μέχρι το 1939, οπότε ιδρύθηκε η ΟΥΛΕΝ. ΘΑΝΑΣΗΣ

Slide 21

ΝΤΕΛΑΛΗΣ Η λέξη ντελάλης είναι μάλλον τουρκική και σημαίνει: «αυτός που ανακοινώνει τα μαντάτα», ο δημόσιος κήρυκας. Ο (ν)τελάλης διαλαλούσε τα νέα, τις παραγγελίες που έπαιρνε από τις αρχές ή για τα εμπορεύματα που έφερναν οι πραματευτάδες. Τα παλιά χρόνια που δεν υπήρχε το ραδιόφωνο ,η τηλεόραση και το μεγάφωνο, οι αρχές του τόπου είχαν πρόβλημα να επικοινωνήσουν με τους κατοίκους και να τους πουν για κάποια πράγματα ή αποφάσεις που τους αφορούσαν. ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Slide 22

ΠΑΓΟΠΩΛΗΣ Ο παγοπώλης ήταν από τους πιο αγαπημένους ευπρόσδεκτους τακτικούς επισκέπτες τω νοικοκυριών μέχρι το 1936, οπότε ο Αμερικαανός χημικός Τόμας Μίτλι, παρασκεύασε ένα χημικό μόριο της κατηγορίας των χλωροφθορανθράκων, που γρήγορα οδήγησε στην ανακάλυψη του φρέον, μίας ουσίας άοσμης, σταθερής και μη τοξικής. Tα ψυγεία όπως τα ξέρουμε σήμερα είχαν γεννηθεί. Mέχρι τότε οι άνθρωποι προσπαθούσαν να διατηρήσουν τα τρόφιμά τους σε πάγο ή σε ογκώδη ψυγεία που χρησιμοποιούσαν αμμωνία, ουσία διαβρωτική και δηλητηριώδης. Aργότερα ανακαλύφθηκε ότι οι χλωροφθοράνθρακες βλάπτουν το στρώμα του όζοντος και σήμερα γίνονται προσπάθειες να αντικατασταθούν. ΤΑΣΟΣ

Slide 23

ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ Ο παγωτατζής με το άσπρο καπελάκι και την άσπρη ποδιά του ήταν γραφικός ευχάριστος και ο πιο αγαπημένος πλανόδιος μικροπωλητής για τα παιδιά. Με το τρίτροχο ποδήλατο ή το μηχανοκίνητο καροτσάκι έκανε την εμφανισή του στα συνηθισμένα στέκια, και διαλαλούσε το παγωτό του στα δημοτικά σχολεία, στις εκκλησίες τις Κυριακές και τις γιορτές, στους γάμους και στα πανηγύρια, στις πλατείες, στα παζάρια, στις εκδρομές, στους ποδοσφαιρικούς αγώνες και όπου αλλού σύχναζε πολύς κόσμος. Την πρώτη εμφανισή του την έκανε την Άνοιξη, τις μέρες του Πάσχα και σταματούσε το φθινόπωρο με την εμφάνιση των καστανάδων, αν και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν οι ίδιοι, διότι έκαναν παράλληλα και δεύτερο εποχιακό επάγγελμα. Μέσα στην καλοκαιριάτικη λαύρα ξαφνικά η φωνή του παγωτατζή ακούγονταν δροσιστική. « Ο παγωτατζής !!! Στο ξυλάκι το ’χω !!!Φρέσκα παγωτά!!!». Το παλιό καροτσάκι του παγωτατζή ήταν σωστό κομψοτέχνημα, με το ωραίο σκέπαστρο, τις παραστατικές λαικε ζωγραφιες και τα διάφορα σχέδια που κοσμούσαν τις πλευρές του. Ο παγωτατζής γνώριζε τη συνταγή, τα υλικά και τις αναλογίες. Μέσα στον μεταλλικό κάδο έβαζε το γάλα, το σαλέπι, το σιμιγδάλι, τη ζάχαρη,τα αυγά, τη βανίλια κλπ.. Σκέπαζε τον κάδο και άρχιζε να τον περιστρέφει μέχρι να πήξει το παγωτό. Στη συνέχεια το πάγωνε και ξεκινούσε με το καροτσάκι του για το μεροκάματο. ΑΝΝΑ – ΜΑΡΙΑ

Slide 24

ΠΑΛΙΑΤΖΗΣ   Ο παλιατζής είναι ένα επάγγελμα που σε λίγα χρόνια θα εξαφανιστεί. Μαζεύει άχρηστα αντικείμενα από τους χώρους των σπιτιών αλλά και των σκουπιδιών με σκοπό την ανακύκλωση τους. Κυκλοφορούν στις γειτονιές φωνάζοντας στο μικρόφωνο τα είδη που παίρνει παλιές συσκευές, σίδερα, αλουμίνια, ξύλα ….    ΑΝΔΡΙΑΝΝΑ

Slide 25

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ Ο ηθοποιός είναι ο καλλιτέχνης που συμμετέχει σε θεατρική παράσταση ή σε κινηματογραφικό τηλεοπτικό, ραδιοφωνικό έργο και ερμηνεύει ρόλο. Η λέξη είναι σύνθετη από το ρήμα ποιώ και το ουσιαστικό ήθος που στην Αρχαία Γλώσσα σήμαινε χαρακτήρας. Ηθοποιός σημαίνει αυτός που φτιάχνει - υποδύεται- κάποιον χαρακτήρα. Ο πλανόδιος ηθοποιός περιφερόταν σε πόλεις και χωριά δίνοντας παραστάσεις. Σήμερα οι περισσότεροι θίασοι κάνουν περιοδείες στις μεγάλες πόλεις της χώρας μας, ώστε να έρθουν σε επαφή με το κοινό. ΗΛΙΑΣ - ΡΑΦΑΗΛ

Slide 26

ΠΗΓΑΔΑΣ Στον τόπο ο πηγαδάς ήταν ένα σπουδαίο επάγγελμα, γιατί το κάθε σπίτι είχε το πηγάδι του , για να έχει νερό για πότισμα και για άλλες χρήσεις. Ο πηγαδάς άνοιγε το πηγάδι και ύστερα το έχτιζε. Το χτίσιμο του απαιτούσε τέχνη. Χτιζόταν κυκλικά με πέτρες και το χτίσιμο διαρκούσε αρκετές μέρες. Πάνω από το πηγάδι τοποθετούνταν το μαγγάνι για το κατάβασμα και το ανέβασμα του κουβά. Σήμερα στις αυλές πολλών σπιτιών υπάρχουν πηγάδια που παίζουν διακοσμητικό ρόλο. ΧΡΗΣΤΟΣ

Slide 27

ΣΑΛΕΠΙΤΖΗΣ     Ένας από τους γραφικότερους πλανόδιους επαγγελματίες της παλαιότερης εποχής ήταν ο σαλεπιτζής. Στην τουρκική γλώσσα salep σημαίνει σαλέπι και salepci o παρασκευαστής και πωλητής του ποτού, ο σαλεπιτζής. Το σαλέπι είναι σκόνη από αποξηραμένους βολβούς διαφόρων ορχεοειδών.   Η σκόνη βράζεται με ζάχαρη ή μέλι και αρωματίζεται με πιπερόριζα. Το ομώνυμο ποτό είναι θρεπτικό λόγω του αμύλου και της γόμας που περιέχει καθώς και θερμαντικό λόγω της παχύρευστης μορφής του.   Το στέκι του ο σαλεπιτζής το διάλεγε με βάση τις περιοχές που σύχναζαν οι ξενύχτηδες και εκείνοι που άρχιζαν τη δουλειά τους αξημέρωτα (οικοδόμοι, εργάτες, κ.ά.).    ΔΕΣΠΟΙΝΑ  

Slide 28

ΣΑΜΑΡΑΣ   Ο σαμαράς ή σαμαρτζής μετέφερε στους ανθρώπους προϊόντα με τα ζώα. Το γαϊδούρι και το μουλάρι ήταν τα πιο διαδεδομένα στη μεταφορά. Κατασκεύαζαν τον απαραίτητο εξοπλισμό που απαιτούνταν για να προσφέρει το ζώο τις υπηρεσίες του στο αφεντικό του.   ΑΝΔΡΙΑΝΝΑ

Slide 29

ΤΣΑΓΚΑΡΗΣ Το επάγγελμα του τσαγκάρη είναι να φτιάχνει παπούτσια, αλλά σήμερα όταν λέμε τσαγκάρης εννοούμε τον τεχνίτη που επιδιορθώνει τα χαλασμένα παπούτσια. Το τσαγκαράδικο ήταν ο χώρος που ήταν ο πάγκος, οι βελόνες, οι σακοράφες, τα σολέα, τα σφυράκια, οι λίμες , οι τανάλιες και τα καλαπόδια. Τότε δεν υπήρχαν κόλλες και μηχανές. Ο τσαγκάρης δούλευε ώρες ατέλειωτες φορώντας τη χαρακτηριστική δερμάτινη ποδιά του. Εκεί δεχόταν και τις παραγγελίες των πελατών του. Ένα ζευγάρι παπούτσια τότε κόστιζε σχεδόν μια χρυσή λίρα και για να φτιαχτούν χρειάζονταν 2 – 3 μέρες δουλειά. Τα παπούτσια ήταν εξ’ ολοκλήρου χειροποίητα, ραφτά και καρφωτά. Για να τα κατασκευάσει αγόραζε το δέρμα. Το ψηλό δέρμα του χρησίμευε για το πάνω μέρος του παπουτσιού και το χοντρό για τις σόλες. Η λέξη «τσαγκάρης» έχει βυζαντινή προέλευση από ένα είδος υποδήματα που λεγόταν «τσαγκίον». ΓΑΒΡΙΕΛΑ

Slide 30

ΥΦΑΝΤΡΙΑ Στα παλιότερα χρόνια ο αργαλειός υπήρχε σε πολλά σπίτια και τα κορίτσια με τη καθοδήγηση της μητέρας τους ύφαιναν μόνα τους τα προικιά τους . Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιούσαν για να υφάνουν ήταν το μαλλί για τα χαλιά κ.α. υφαντά που τότε αποτελούσαν και τον ιαματικό εξοπλισμό του σπιτιού και αργότερα το ζωικό μετάξι . ΣΟΦΙΑ

Slide 31

ΦΑΝΟΚΟΡΟΣ Ο φανοκόρος ή φανάπτης όπως αναφέρεται σε εφημερίδες των αρχών του περασμένου αιώνα, ήταν ο άνθρωπος που άναβε τα φανάρια του δημοτικού φωτισμού. Από το τέλος του 18ου αιώνα με τη διάδοση του φωταερίου και ειδικά στην Αθήνα από το 1857 με την ίδρυση του εργοστασίου φωταερίου σε συνεργασία με τη Γαλλική εταιρεία, έγινε επιτακτική ανάγκη για το φωτισμό της πόλης. Το 1858 αποφάσισαν να φωταγωγήσουν τους δρόμους και τις πλατείες της πόλης. Από το 1862 που τελείωσαν οι εγκαταστάσεις για το φωταέριο στο Γκάζι, η χρήση του επιτρεπόταν αποκλειστικά το βράδυ για το δημοτικό φωτισμό. Έτσι κάθε βράδυ ο φανοκόρος φρόντιζε να ανάβουν οι δημοτικοί φανοστάτες των δρόμων. Με τον ερχομό όμως του ηλεκτρικού ρεύματος, το επάγγελμα του φανοκόρου έσβησε. ΜΑΡΙΑ

Summary: Επαγγέλματα που σήμερα δε συναντάμε,αλλά γνωρίζουμε μέσα από τις περιγραφές των βιβλίων και των παππούδων μας.

URL:
More by this User
Most Viewed
Previous Page Next Page
Previous Page Next Page